Reizen

Reisverslag Himos Finland 2014

Puzzel foto Himos 2014

Op Kerstavond heb ik een geweldig cadeau van Bastiaan gekregen! De hele avond heb ik erover gedaan om een puzzel in elkaar te zetten. Eerst puzzelde ik Bas zijn nieuwe auto, daarna een boot... Huh wat zou dat nou zijn!? Pas op het eind van de avond werd duidelijk wat het totaalplaatje was. Er kwamen nog wat afbeeldingen bij van een blokhut, sneeuwscooters en husky's! Gaan we naar Finland!?!?! Jaaaaaa!

Vandaag, vrijdag 24 januari is het zover. Gisterenavond hebben we het meeste al gepakt. Veel warme kleren! Het is -15 in Himos. Oeps! Voor kleine Lone de eerste keer in de kou. Maar het komt vast goed. Ook voor haar hebben we flink wat thermo ingeslagen.

Om 11 uur rijden we weg met de volgeladen auto. Twee koffers, twee tassen boodschappen, een slee, nog wat extra jassen, eten, drinken, snoepjes. Dag huis! Tot over anderhalve week!
We rijden net voorbij Amersfoort als ik me ineens realiseer dat we de paspoorten niet hebben. Shiiitttt nee!!! We moeten terug want die hebben we echt nodig. Bas baalt als een stekker. Maar goed, we hebben gelukkig nog tijd genoeg. Pas om half negen vanavond is de incheck voor de boot. Al met al zijn we toch al een half uur van huis weg. Als we de paspoorten hebben en weer op weg gaan, is het twaalf uur.
Nu gaat het goed. We hadden van tevoren gedacht dat Lone -zoals altijd- na vijf minuten in slaap zou vallen. Niets is minder waar. Mevrouw kletst honderduit terwijl ze spelletjes speelt en filmpjes kijkt op de iPad. Rond vier uur stoppen we even bij een wegrestaurant om de benen te strekken, te plassen en een bakkie te drinken. Het is hier al flink koud. En er ligt ook sneeuw. Lone neemt er meteen een hap van, die viezerd.
Off we go again. Nog anderhalf uur rijden en dan komen we aan bij Lübeck, Travemünde. We rijden alvast even richting de haven, om te kijken waar we vanavond heen moeten om in te checken. Dat kan pas vanaf half negen. Het is nu zes uur, dus we rijden weer terug naar het dichtstbijzijnde dorpje om daar wat te eten.
We komen terecht bij een uitgestorven dorpje. Alles lijkt gesloten. Gelukkig zien we aan het einde van de weg een soort boulevard met een hotel en Italiaans restaurant. We parkeren bij het hotel. Brrrrr wat is het koud! En dan is het nog maar min zeven!!
Het is een gezellig restaurantje met lekker eten. Het is redelijk druk nog wel. Bas leest de incheckpapieren nog even door. Ineens zegt hij; "We mogen pas om elf uur de boot op!!" Het blijkt dat we vanaf half negen kunnen inchecken, maar dat het boarden pas om 11 uur is. Lekker dan.. Hoe houden we Lone zo lang vrolijk?! Er staat ook dat het geen zin heeft om zo vroeg naar de haven te komen omdat er niets te doen is. Dat je beter naar Travemünde stad kunt gaan. We besluiten nog een koffie te drinken in het restaurant en daarna dan maar daarheen te rijden. Het is pas half 8 namelijk.
Maar Travemünde stad is niet minder uitgestorven dan het dorpje waar we net waren. Alles dicht. Behalve een kroeg en een hotel. De kroeg is niks met Lone erbij, dus op naar het hotel. Hier wachten we tot half tien en dan rijden we weer naar de haven.
We kunnen meteen terecht bij de incheck. De mevrouw vraagt meteen naar de paspoorten. Zo blij dat we er op tijd achter kwamen! Als de incheck gelukt is, komt er een busje aan die ons begeleid naar een tijdelijke parkeerplaats. We rijden een hele rij reeds geparkeerde auto's voorbij en mogen vooraan, als tweede in de rij, gaan staan. Bas zegt dat de mevrouw tegen haar collega zei dat we met een kindje zijn. Dat we daarom waarschijnlijk voorrang krijgen. Beter!
Lone is doodmoe maar toch slaapt ze niet. Ze vindt het vast een beetje spannend allemaal!

Himos Finland 2014
Als eerste zien we wel een stuk of 20 vrachtwagens richting de boot rijden. Als die er allemaal op kunnen, dan moet het wel een hele grote boot zijn!
Om elf uur komt het busje er weer aan. Hij leidt de eerste auto naar de boot. Wij rijden er achter aan en de rest ook. Het is inderdaad een enorm gevaarte! Overal staan mensen die wijzen hoe we moeten rijden. We parkeren op verdieping twee. We pakken de spulletjes die we nodig hebben tijdens de tocht. Zondagochtend komen we pas aan in Finland, dus we gaan hier twee nachten slapen. Lone is inmiddels in de auto in slaap gevallen en is niet blij dat ze er nu weer uit moet. We kunnen gelukkig meteen door naar de hut. Voordat we de deur open doen, zeg ik nog voor de grap: "Dat wordt op stapelbedden slapen!"
En ja hoor, het is nog echt zo ook, haha! Het hutje is denk ik twee bij drie met een badkamertje en twee stapelbedden. Prima hoor! We zijn kapot, dus blij dat we kunnen liggen!
Om vier uur 's nachts hoor ik de motoren starten. Daar gaan we!

Finland Himos 2014

Zaterdag 25 januari
Vandaag is het weer vroeg dag. Om half acht vraagt Lone:" Papa waar ben je?!" Ze is even de weg kwijt. Waar zijn we ook al weer. Ik moet ook ff nadenken. Bas ligt boven me, hihi. Het heeft wel wat hoor!
We kleden ons warm aan en dan kunnen we de boot verkennen! Bas en Lone waren net al even op het buitendek geweest. Het is reuzekoud!! Op dek 11 zijn een restaurant en een café met een TV. Verder staan er wat gokautomaten (?) en er is een winkeltje met souvenirs, parfum en snoep.
Het is half negen en er is een 'early bird breakfast'. Een croissant en een koffie. Haha, ja bij die groep horen we nu ook... Eten we straks wel met 'de rest' mee. De rest bestaat voornamelijk uit vrachtwagenchauffeurs, heb ik het idee. Veel net iets te lang glurende mannen met een biertje in de hand om 11 uur 's morgens. Voor hen zijn de gokautomaten dus ook bedoeld.
Lone vermaakt zich prima. Er is namelijk een speelzaaltje op dek 11. Ze kan van alles en nog wat doen. Bas is ook heel blij, want er is ook wifi! Stel je voor dat die schat 28 uur niet zou kunnen FB'en of Twitteren! Dat zou paniek zijn! Ik vermaak me ook prima, heb namelijk alle tijd van de wereld om dit verslag te schrijven. Dan kan het misschien eens iets eerder dan 2 maanden na datum online!
Rond een uur of vier wordt Lone een beetje hangerig. Misschien is ze moe, we gaan naar het hutje om te kijken of ze wil slapen. Het is hier alleen zo klein dat Bas en ik niet veel meer kunnen doen dan ook een uiltje knappen. Maar dat vinden we helemaal niet vervelend... Afijn, om zes uur word ik als eerste wakker. Shit, dat is wel heel lang. "Bas het is al zes uur!" "Oh lekker toch", zegt die nerd. Ik ben bang dat Lone dan vannacht niet meer wil slapen. We zien het wel.

Himos Finland 2014

Himos Finland 2014

Even later gaan we naar dek 11, kijken of er wat lekkers te eten is in het restaurant. Er is een buffet voor 27€ pp. Best prijzig, maar Lone is gratis.
Jammer dat nou net rond etenstijd de golven wat heftiger zijn geworden. Het bevordert mijn eetlust niet. Bas en Lone hebben er gelukkig geen last van. Als we aan het dessert beginnen, is het weer rustig buiten en wordt mijn buik wat hongeriger. Neem ik toch wat meer ijs en tiramisu.. Mjam! Nog een kopje koffie voor ons en een thee voor Lone, dan zijn we voldaan.
Als we weer in de hut zijn gaan Lone en ik alvast douchen, dan hoeven we morgenochtend niet meer, want we moeten de boot al om negen uur verlaten. We maken er een serieus waterballet van in dat kleine hokkie, haha. Terwijl Lone nog even verder doucht, pak ik alvast wat kleertjes in. Rond tienen doen we de luikjes weer dicht.

Himos Finland 2014

Zondag 26 januari
Het slaapt best wel ok op de deining van de zee. Lone was af en toe wakker vannacht, maar dat komt omdat ze niet zo lekker is. Ze heeft een zware hoest en is snotterig. Ze had het koud en wilde bij mama liggen. Vooruit dan maar. Toen ging het goed.
Om acht uur wordt er omgeroepen dat we over een uurtje aanmeren in de haven van Helsinki. Bas is even het dek op gelopen en ziet dat we echt door de ijsschotsen varen. Echt cool! Het landschap is ook prachtig; alles heeft een mooie witte gloed door de laag sneeuw die er is gevallen.
We pakken de laatste spullen en gaan. Voor het ontbijt zijn we te laat. Dan maar onderweg ergens een broodje halen.
Om negen uur gaan de deuren naar het autodek open. Omdat we op de heenweg als een van de eersten naar binnen zijn gereden, gaan we nu dus als laatst. Beetje jammer, hihi. Tegen tienen rijden we naar buiten. Whoehoe! Op naar Himos!!

Himos Finland 2014

Himos Finland 2014

Het is even aftasten hoe de weg aanvoelt. Het sneeuwt, dus dan zal het wel glad zijn. Althans Nederland zou op z'n kop staan met dit weer. Maar het voelt niet glad. En we mogen zelfs 100 km/uur rijden! Niet te geloven. We moeten nog 225 km tot we bij Himos zijn. Ruim twee en half uur. Lone is in slaap gevallen. We wachten tot ze wakker is en dan stoppen we onderweg even voor een broodje en wat koffie en limonade.
Als we weer op weg zijn is de maximum snelheid gedaald naar 80km/uur. Niet erg, het rijdt wat geruster. Cruise control aan, Toppers aan, we komen er wel!
Daar zijn we dan, hallo Himos! We worden verwelkomt door 3 grote verlichte pistes, en daaronder een knus toeristendorpje met wat restaurants en winkeltjes en veel besneeuwde houten huisjes. Een daarvan is de onze! Bas loopt de receptie in en komt even later terug met de sleutel. Nog honderd meter verder rijden en we zijn er: Himoshovi nummer 4!
We hebben een twee onder een kap. Bij binnenkomst is het al heerlijk warm. Rechts is een slaapkamer en een toilet en de badkamer met sauna. Links de woonkamer met openhaard en keuken. Recht vooruit is nog een trap met boven nog twee kamertjes. Daar gaan we met z'n allen slapen, bedenken we.
Terwijl ik de koffers uitpak, gaan Bas en Lone buiten sleeën. Lone vindt het geweldig, Bas heeft niet eens de tijd om zijn camera te pakken, of ze is al beneden! Gelukkig! Dat begint goed.

Himos Finland 2014

We moeten ook nog wat boodschappen hebben, dus als we zijn uitgepakt en uitgesleed, gaan we richting supermarkt. We hadden ook nog even in het dorpswinkeltje gekeken, maar die is veel te duur.
Als we weer terug zijn, rijden we even langs de piste. Kijken of we daar een choco rum kunnen scoren. Het lijkt erop, maar helaas. Gewone choco kunnen we krijgen, maar de bar is al gesloten. Zonder is ook goed. Er is hier een een pizzatentje, leuk voor vanavond!
In het huisje doen we nog even rustig aan en dan gaan we weer terug voor de pizza. Lone op de slee.
Eenmaal aangekomen blijkt het gesloten! Nee hè, zijn we voor niks deze kant helemaal op gekomen. De andere pizzaria is precies aan de andere kant van ons huis. Er zit niets anders op.
Het stuk lopen was de moeite waard. De pizza's in restaurant Mono zijn echt superlekker! Heerlijk vers. Lone is ook blij met haar frietjes met stukjes worst. Drankjes zijn wel duur, maar dat is in heel Finland.
Voldaan sluiten we dag 1 in Himos af.

Himos Finland 2014

Maandag 27 januari
We hebben een onrustige nacht gehad. Lone is niet lekker en koortsig. Ze is bij ons komen liggen, maar dat was voor ons alle drie niet handig. Hoesten, proesten, woelen.
Eenmaal beneden geven we haar een zetpilletje. Ik heb er alleen maar twee, stom, dus we zullen op zoek moeten naar een apotheek vanmiddag. De zetpil doet goed zijn werk, ze eet een boterham en we gaan vrolijk douchen.
We kleden ons dik aan want het is min vijftien graden buiten! We zetten Lone in de slee en gaan op weg naar de receptie. Het zou leuk zijn als we een huskytocht kunnen boeken. Dat zou Lone geweldig vinden met alle honden. Het kan! Dinsdag om 11 uur worden we op de farm verwacht voor een tocht van 1 kilometer. Daarnaast gaan we kijken hoe ze 'wonen' en mogen we ze aaien. Perfect! Voor woensdag, op Lone's verjaardag, boeken we een tocht door het trollenbos. Speciaal voor kinderen. En woensdagmiddag gaan we lunchen bij een restaurant met daarnaast een moosefarm. Die mogen we dan ook aaien. Allemaal leuke dingen!!
De dame wijst ons ook op een 'glijberg', naast de pistes. Daar kunnen we vanaf sleeën. Dat doen we dan zo meteen.
Alleen, als we langs ons huisje sleeën op weg naar de glijberg, wil Lone liever naar binnen. "Ik ben ziek!" jammert het arme schaapje. We gaan naar binnen.
In plaats dat mevrouwtje even lekker boven gaat slapen, ligt ze alleen maar te keten. Ze lijkt er weer een beetje bovenop te zijn dus. Dat is fijn. Even later staan we daarom weer buiten op weg naar de glijberg.
De glijberg is leuk. Ze hebben allemaal hobbels gemaakt van verschillende hoogtes. Enorm leuk om keihard vanaf naar beneden te glijden.

Himos Finland 2014

Als we een tijdje hebben gespeeld, merken we dat Lone er klaar mee is. Ze wordt huilerig en hangerig en heeft toch wel een ziek bekkie. Ok, we gaan nu naar de apotheek. Hoestdrank halen en zetpillen. Er is gelukkig een apotheek in Jämsa, hier vlakbij. Onderweg in de auto valt 't schaapie in slaap. Ik haal de medicijnen en nog wat dingetjes in de supermarkt. Daarna gaan we lekker warm naar binnen. Lone onder invloed van alle medicatie onder een dekentje op de bank, Bas en ik met een toastje en een drankje ernaast. Na een tijdje doet het pilletje zijn werk en fleurt ze weer een beetje op. Ze wil "stopjes doen" (verstoppertje) en ze krijgt weer wat praatjes.
We eten maar even makkelijk een soepje vanavond. Lone een banaantje en een fles melk. Daarna gaat ze lekker naar bed. Bas en ik willen eigenlijk nog even lekker in de sauna, maar hij doet t niet op een of andere manier. Dan nemen we nog een drankje en gaan even later ook naar bed.

Dinsdag 28 januari
We hebben heerlijk geslapen. Rond zeven uur schreeuwt Lone dat ze wakker is. Het is hier een uur later dan in Nederland. Moet je nagaan hoe vroeg het eigenlijk is. We weten het nog ruim een half uur te rekken door haar nog even tussen in te leggen, maar dan ben ik toch echt de Sjaak. Bas blijft nog even lekker liggen. We doen meestal om en om.
Lone kijkt even Zandkasteel op de iPad en ik typ wat. Dan gaan we douchen, aankleden en ontbijten, want we gaan naar de husky's vandaag!
Het is niet al te ver weg, een klein half uurtje vanaf Himos.
Om er te komen, moeten we over een paar vrij steile besneeuwde hellingen rijden. Ik vind 't een beetje eng, maar het gaat goed. De auto glijdt niet!
Wat een mooie farm. Je kunt zien dat de eigenaren met liefde zorgen voor hun honden. Alles is verzorgd. We parkeren de auto en een man en zijn dochter komen naar buiten en stellen zich voor. We zijn blijkbaar de enigen vanmorgen bij McAhon Safarit.
We maken een praatje en dan nemen ze ons mee naar de verblijven van de racehonden, zoals hij net vertelde. Zijn zoon sleet professioneel met ze. Hij heeft al veel prijzen met ze gewonnen.
De honden zitten per paar in een verblijf van vier bij vier meter. Dus ze hebben voldoende bewegingsvrijheid. Als ze het koud krijgen kunnen ze elkaar warm houden in een goed geïsoleerd hok in het midden of aan de achterkant van het verblijf. Aan elk paar honden worden we voorgesteld en we mogen ze ook aaien door een speciaal luikje. Lone vindt het prachtig. Ze ligt in een deuk als de honden haar arm likken.

Himos Finland 2014

Himos Finland 2014

Himos Finland 2014

Zo gaan we ongeveer zeven verblijven langs. Bij iedere hond wordt een verhaaltje verteld. Een van de honden heeft zelfs een wolf als vader. Deze is ook het grootst. Maar superlief! Er is er ook een die we niet mochten aaien omdat ie uit enthousiasme wel eens hapt. Verder hebben sommige husky's felblauwe ogen (zo mooi!!), sommige bruine- en andere een blauw en een bruin oog. Wat een prachtige beesten. Echt, tot nu toe de mooiste husky's die ik in Finland heb gezien.
Dan gaan we naar een wat groter verblijf waar ook de husky puppies zitten. De dochter van de man heeft er een gepakt en er loopt ook nog een andere husky los. De rest vraagt onze aandacht door hard tegen de hekken op te springen en te blaffen. Ze zijn heel lief en enthousiast. We mogen de pup vasthouden. Wat een poepie zeg! Lone giert het ook uit. Je kunt haar geen groter plezier doen.

Himos Finland 2014

Himos Finland 2014

Dan worden de honden opgehaald waar we mee gaan sleeën. Acht in totaal. De man doet voor hoe je een tuigje om moet doen en vervolgens mag ik het doen. Een makkie eigenlijk! Als alle acht de tuigjes om de honden zijn gebonden, kunnen we. Er staat een slee klaar met wat bontvellen waar we op kunnen gaan zitten. Bas achterop, dan ik en Lone voor. Die eigenwijsneus heeft haar handschoenen uit gedaan en ik krijg ze niet meer zo makkelijk aan. Als dat maar goed gaat, want is het is -14 graden en als we zo gaan rijden dan voelt het nog kouder. Ik houd haar handjes vast en leg een bontje over haar heen.
De man gaat achterop de slee staan als bestuurder. Daar gaan we! Supercool! De honden zijn door het dolle! Het gaat hard! Lone is rustig, maar krijgt af en toe wat sneeuw in haar gezicht. Ze zakt steeds meer onder het bontje. Ik haal haar iets omhoog, maar dan heeft ze er genoeg van en begint hartverscheurend te huilen! Te koud! Gelukkig voor haar zijn we al bijna weer bij de farm. Ze stopt niet met huilen totdat we naar de 'opwarmruimte' gaan. Een soort ronde schuur met in het midden een openhaard. Wel een beetje lullig voor de man en zijn dochter. Ze staan erbij en kijken ernaar, terwijl we net zo'n te gekke tocht hebben gemaakt, maar ja.

Himos Finland 2014

Himos Finland 2014

Himos Finland 2014

Binnen ontdooid ze weer wat. We krijgen een warm drankje en een koekje. De aardige dochter brengt nog een pup naar binnen, om Lone weer vrolijk te maken. En dat lukt. Ze begint gelukkig weer te lachen die druif.
We kletsen nog even met de familie en dan is het weer tijd om te gaan. We bedanken ze voor de leuke ochtend. De dochter beweegt het pootje van de pup op en neer alsof hij zwaait naar Lone. Lone zwaait lief terug. Op de terugweg vragen Bas en ik ons af of Lone hier iets van zal onthouden. We hopen het!

Himos Finland 2014

Himos Finland 2014

Himos Finland 2014

Eenmaal weer bij het huisje bakt Bas een eitje als lunch en voor de rest chillen we een beetje. We moeten van Lone doen alsof we slapen en dan maakt zei ons aan het schrikken. Gekkerd. Verder is het balletje gooi spel ook populair. Een balletje uit een Kindersurprise ei gooien we op de vide en Lone gooit 'm weer naar beneden. En dat 20 keer. Speelgoed hoeft niks te kosten...
In de middag gaan we nog even langs de receptie om te vragen hoe de sauna werkt. Kunnen we daar vanavond mooi even in. Daarna hadden we het idee om een sneeuwpop te maken op het bevroren meer hier vlakbij. Oma Ine heeft Lone voor Kerst een doos met onderdelen gegeven om er een te maken. Alleen toe te voegen: sneeuw. En dat hebben we genoeg! Alleen het lukt niet omdat de sneeuw te poederig is. Het blijft niet plakken! Jammer. Dan maken we een gezicht op de grond, kan ook. We stoppen er een wortel in als neus en een pijp in zijn mond. De ogen zijn knopen. Een hoed en een sjaal en voila! Een liggende sneeuwpop.

Sneeuwpop liggend

Om onze buitenactiviteiten voor vandaag af te sluiten, brengen we nog een bezoekje aan de glijberg voor een ritje op de slee.
Zo we zijn weer lekker binnen. Ik kook spaghetti, dan hoeven we er niet meer uit. Lone eet niet veel, een paar slierten en daarna nog wat banaan en melk. Na een warme douche met papa gaat ze lekker naar bed. Ze wordt morgen alweer drie jaar, onze grote meid!
Bas en ik pakken nog een hete sauna (hij dacht, ik zet 'm op max...). Nu liggen we lekker te chillen op de bank. Het is tien uur. Mag ik ook al slapen? Hihi..

Woensdag 29 januari
DE dag van het jaar. Onze lieve Lone is jarig vandaag! Omdat ze vannacht weer heeft lopen spoken, slaapt ze nog als ik ga douchen. Om tien uur staat het trollenbos op het programma. Als ik gedoucht heb, komt de jarige Jet naar beneden geschuifeld. Papa en ik zingen "lang zal ze leven" voor onze grote meid. Ze gaat op de bank zitten alsof ze denkt: stop maar jongens, sloven jullie je niet zo uit..
Hmm dat belooft niet veel goeds voor het trollenbos. Even een broodje eten en dan gaan we.
Er staan veel kindjes bij de receptie te wachten, klaar voor het grote avontuur! Het is een klein stukje lopen en dan zijn we er: een ommuurd stuk bos met verschillende hoogtes. Er staat een grote nep trol bij de ingang en verderop wat kleine trollenhuisjes. Tussen de bomen zijn op allerlei manieren touwen gespannen, waar de kleintjes straks op kunnen lopen. Lone wil nu al opgetild worden.

Himos Finland 2014

De mevrouw begint te vertellen. Eerst in het Fins en daarna in het Engels. Nadat zij tot drie heeft geteld moeten we "Nimi" roepen. Dat doen we. Vanachter de trollenhuisjes komt er een trol aan gelopen. Lone vindt het niet eng gelukkig. De mevrouw en de trol gaan touwspelletjes met ons doen. In het begin vindt Lone het nog wel aardig, maar na een tijdje gaat mevrouw piepen. Ze wil niet meer meedoen en ze trekt haar handschoenen uit. Niet verstandig met -14 graden. We zijn bijna klaar met de spelletjes. De mevrouw heeft door dat Lone koude handen heeft en wijst naar het vuurtje verderop. Hier gaan de kindjes een worstje aan een stokje bakken. Dat vindt ze wel weer leuk gelukkig. Nadat we het worstje op hebben gegeten gaan we nog even met de trol op de foto en zeggen hem gedag. Hopelijk is ons volgende uitje op deze feestelijke dag een groter succes: de moose farm.

Himos Finland 2014

Tegen twaalven komen we aan bij Ravintola Hirvikartano, de elandboerderij met een restaurant erbij. Het ziet er nog een beetje uitgestorven uit, maar dat komt ook omdat ze pas om twaalf uur open gaan. We besluiten om nog een stukje door de mooie natuur te rijden en dan terug te komen. Maar de gastvrouw heeft ons al zien stoppen en komt naar buiten. Ze wenkt ons en zegt dat het restaurant al open is. Ok top!
Onze driejarige prinses op de erwt is natuurlijk in slaap gevallen. We maken haar wakker en gaan gauw naar binnen. De openhaard staat aan. Heerlijk knus. Door het raam zien we verderop de elanden ook al staan. En ook hertjes. Leuk! Als het goed is krijgen we straks ook een rondleiding.
Eerst warm worden en iets eten. Lone krijgt kleurtjes en papier. Ze is binnen, dus ze is gelukkig weer haar vrolijke zelf. Ze kletst erop los.
Bas heeft ingelogd op Foursquare en daarom heeft hij een gratis wijntje verdiend. Das nog eens leuk! Verder bestellen we wat eten: moosehamburger voor Bas en ik neem kippenborst. Allebei met aardappeltjes. Lone eet wel een hapje met ons mee. De laatste dagen eet ze alleen nog maar appel, banaan, toast, ei en snoepjes, dus een kindermenu zou alleen maar zonde van het geld zijn.
In de tussentijd komt de gastheer binnen. Hij gast drie andere gasten een rondleiding geven en vraagt of we ook mee gaan. Alleen ons eten komt er zo aan. Dus we wachten nog een ronde. Hij komt vast straks wel weer terug.

Himos Finland 2014

Het eten is superlekker. En veel! Zelfs Bas krijgt het niet helemaal op.
De man komt weer binnen gelopen en ik vraag of hij nog een rondleiding voor ons wil doen. Dat wil hij. Lone's humeur slaat meteen weer om als ze merkt dat we naar buiten gaan. De man heeft het in de gaten en vraagt of ze ziek is. We bevestigen dat ze nog een beetje ziek is en dat ze de kou niet geweldig vindt. Hij belooft dat hij het kort zal houden.
We lopen naar buiten richting de elanden. Wat een enorme grote dieren zijn dat joh! Hun ruggen zijn hoger dan wij! Ze zijn wel heel lief! En de man vertelt ook met liefde over ze. Een van de elanden komt uit Zweden en woont nog niet zo lang hier. Hij vertelt dat de eland in het begin niet wilde eten en dat zijn vrouw hem aanraadde in het Zweeds tegen hen te praten. Dat deed hij en toen ging hij eten. Bijzonder. Hij is ook heel blij als er Zweedse toeristen komen.
De man geeft me een broodje. Als ik die in m'n mond stop dan eet de eland het eruit. Haha! Ik doe het. Komt er opeens een enorme snoet op je af! Geweldig!! Lone durft niet, maar dat snap ik wel.

Himos Finland 2014

Dan gaan we naar de hertjes, die zijn hier pas zes weken. Het zijn er drie. Ze zijn nog een beetje schuw, maar we mogen wel bij ze het hok in. Eentje eet ook broodjes uit m'n mond. Heel voorzichtig pakt ie het. Zo lief. Bas en Lone voeren ze ook, met de hand. Lone houdt echt van dieren. Als ze ze om zich heen heeft, staat er minimaal een glimlach op haar gezicht.
Tijd om weer lekker warm naar binnen te gaan. We krijgen koffie en er wordt ons een toetje aangeraden. Ik een met chocolade en Bas iets met schuim en crème. Allebei ook heel lekker. We nemen afscheid en gaan weer richting Himos, met een tussenstop bij de winkels. We kunnen de verjaardag van Lone toch niet voorbij laten gaan zonder taart! En een klein cadeautje. Ze krijgt van ons een nieuw bed, maar op de dag zelf is het toch ook leuk om iets te krijgen. Het wordt klei, met allerlei attributen erbij om ijsjes mee te maken.

Himos Finland 2014

Himos Finland 2014

Himos Finland 2014

Als we weer op Himoshovi 4 zijn, gaan we natuurlijk meteen aan de slag met de nieuwe aanwinst. Ijsjes maken! Mams vindt het haast nog leuker dan Lone, hihi.
We eten een soepje. Beetje balansen na zo'n enorme lunch. En we moeten nog een gaatje overhouden voor de taart! Uit Nederland hebben we nog een partypopper meegenomen, daar komen slingertjes uit gesprongen als je er aan draait. We zingen nog een keer voor Lone en poef!! De taart is niet zo geweldig lekker, maar het gaat om het idee. Het was een bijzondere verjaardag voor Lone, in de kou!! Een om nooit meer te vergeten. Als ze lekker op bed ligt, gaan Bas en ik nog even ontspannen in de sauna. Morgen alweer de laatste dag hier..niet leuk!

Himos Finland 2014

Himos Finland 2014

Donderdag 30 januari
Vandaag hebben we geen excursies op het programma. We doen dan ook extreem rustig aan. Om half negen vindt Lone dat ik wel lang genoeg heb geslapen en daarom komt ze me wakker maken: "Mama het is niet meer donker hoor, kom je bleden?" Zij en Bas zaten al een uurtje bij de open haard. Die zullen we missen! Zo gezellig! We hebben aardig wat hout verstookt deze week. Als we rustig hebben ontbeten, gedoucht en aangekleed, gaan we naar buiten. Lone op de slee. Bas heeft gisteren bij het trollenbos een cache gevonden, maar die moet hij nog even loggen.

Himos Finland 2014

Daarna glijden we door naar het lokale winkeltje om een magneetje te kopen. En een lolly voor Lone, omdat ze zo goed heeft gegeten (ahum). Daarna gaan we door naar de glijberg. Wel met een stop bij het restaurantje aan de piste, anders is het te koud voor Lone. Het is soms ook wel een beetje guur vandaag, ondanks de zon. Onderweg stopt er een auto naast ons. Het is de meneer van de elandenfarm van gisteren. Wat grappig dat hij ons herkent! Het bedrijf verzorgt hier op het park ook catering. Hij vraagt of Lone weer beter is, praat nog even en rijdt dan weer verder. Wat aardig.
Eenmaal bij het restaurant drinken we wat en even later nemen we een hamburger als lunch. Zo, weer genoeg energie voor de glijberg.

Himos Finland 2014

Himos Finland 2014

We kunnen wel merken dat Lone weer beter is, want ze vindt het leuk op de berg. Samen glijden we, met of zonder slee, de ene na de andere berg af. Soms ook hele steile. Bas heeft er een paar leuke filmpjes van gemaakt.
Op een gegeven moment wordt het te koud, dus we gaan weer naar het huisje. Lekker warm de openhaard aan. Nog even een paar uurtjes genieten en spelen en relaxen. Ook begin ik maar alvast met pakken. Dat scheelt morgen weer. We moeten om twaalf uur uitchecken, dat valt mee.

Himos Finland 2014

Vrijdag 31 januari
Het was me nachtje weer wel! Bas was niet lekker en Lone had een paar keer een hoestbui. Nu kan ik nooit meteen in slaap komen, dus met al die onderbrekingen was het niet lekker slapen. Maar het was vooral vervelend voor Bas en Lone natuurlijk. Ze zijn gelukkig weer ok nu.
Ja.. Nu echt nog maar een paar uurtjes en dan moeten we weg. We eten even een broodje en ik smeer nog wat voor onderweg.
De laatste spullen zijn nu ook ingepakt. Bas heeft al het een en ander in de auto gezet. Het is een mooie zonnige koude dag.
Tegen twaalven zitten we in de auto. Bas geeft de sleutel af bij de receptie. Dag Himos! We zullen het missen.

Himos Finland 2014

De eerste helft van de tocht naar Helsinki gaat het prima. Het zonnetje schijnt aan de hemel en het is niet druk op de weg. Als we halverwege zijn begint het te sneeuwen. En steeds harder en harder. Op de snelweg rijden de auto's wel nog steeds 100 km/uur. Ik voel dat het glad is. Daar horen we een sirene. Het eerste ongeluk is dus al gebeurd. Even verderop op een afrit zien we een lantaarnpaal dwars over de weg liggen. Daarvoor natuurlijk een auto met een enorme deuk. Die is waarschijnlijk met een te hoge snelheid gaan remmen en is er zo op af gegleden. Shit.. Echt oppassen dus. Nog geen paar minuten later remmen de auto's voor ons ineens allemaal. Ik probeer het ook, maar voel dat het niet lukt. De auto glijdt. Gelukkig rijden we niet hard, dus kan ik op de versnelling remmen. Bas heeft het niet meer. Lone heeft niets door, die zit gewoon op de iPad naar het Zandkasteel te kijken.
Het blijkt dat er een vrachtwagen de weg is afgegleden en verderop is er ook nog een botsing geweest.
We zijn blij als we veilig bij de haven aankomen. De incheck is al begonnen. Als we erdoorheen zijn, hoeven we niet zo lang te wachten als op de heenweg. We kunnen na 10 minuten de boot al oprijden.
Het is zo koud dat de ramen van Finnlady bevroren zijn. Op het dek ligt een dik pak sneeuw. We lopen even naar buiten, maar gaan net zo hard weer naar binnen. Brrr!! Met een aantal mensen die we nu weer zien zaten op de heenweg ook op de boot. Een aardige mevrouw, die toevallig ook onze buurvrouw was op de Himoshovi, vraagt hoe we het hebben gehad en of we veel excursies hebben kunnen doen 'met die kleine'. Zij hebben elke dag iets anders gedaan, waaronder ook sneeuwscooteren en ijsvissen en op berenjacht in de avond. Ze hadden eigenlijk tijd te kort!

Himos Finland 2014

De boot zou eigenlijk om half zes vertrekken, maar het is nu ruim een uur later en we liggen nog in de haven. Bas vraagt het aan de mevrouw achter de bar van het cafeetje. Ze zegt dat er veel getransporteerd moet worden en dat het nog niet allemaal op de boot staat, maar dat we elk moment kunnen gaan. Om zeven uur gaan de motoren aan.
Het zal rond deze tijd hopelijk niet zo hobbelig zijn in het buffetrestaurant als op de heenweg, dus we gaan even eten. Lone eet niet veel, maar dat is geen verrassing deze vakantie.
Als we klaar zijn, begint de zee toch wel weer aardig ruw te worden en dat voelen we. Recht lopen is een uitdaging. Met het liftje gaan we naar de hut op verdieping acht, Lone moet zo slapen.
Bas en ik kijken nog wat tv, maar niet veel later doen we ook de lichten uit.

Zaterdag 1 februari
De nacht is vreselijk ruw. Vaak worden Bas en ik steeds wakker door de enorme deining. Het lijkt wel een achtbaan. Ik neem het zelfs mee in m'n droom: ik zat in een hoge toren die van links naar rechts ging.
De volgende morgen is de zee weer iets rustiger. We zijn bikkels dat we niet zeeziek zijn geworden. Maar het kan altijd nog... Tijdens het douchen moet ik moeite doen om mijn evenwicht te houden en dan word ik even niet lekker. Maar het gaat gelukkig weer over. Respect voor de mensen die op deze boot werken, pfff. Ik ga vast naar buiten om wat frisse lucht in te ademen.
Lone heeft overal doorheen geslapen, de held! We nemen haar mee naar de speelkamer en geven haar een croissantje. Bas en ik hoeven nog even niet. Even later nemen we een kopje thee. Daarna begin ik ook voorzichtig aan een croissantje. Die valt goed.
We komen wat slaap tekort, dus in de middag gaan we weer even richting de hut voor een dutje. Heerlijk even zonder achtbaan slapen.
Als we wakker worden, is het alweer bijna tijd om te eten. Eerst hebben we wel trek, maar als we eenmaal bij het buffet zijn, is dat weer verdwenen. We gaan toch maar even, het is wel goed om wat in de maag te hebben.
Lone eet als een dijker. Alsof ze voor de hele week inhaalt. Bas en ik houden het bij wat salade met brood. Bij mij valt het ok, bij Bas niet. Die moet richting hut.. Het kan ook zijn dat hij nog last heeft van hetzelfde virusje van gisterennacht. Vervelend hoor! Maar het zal ook wel meehelpen als we van de boot af zijn. Nog twee uur.
Lone en ik tekenen en bouwen in de speelkamer. Even later komt Bas er gelukkig ook weer aan. Het gaat weer wat beter.
Tegen negenen pakken we de laatste spullen in en maken we ons klaar voor vertrek. Er wordt omgeroepen dat we naar de auto's kunnen. Al met al duurt het nog anderhalf uur voordat we de boot kunnen afrijden. Waarschijnlijk duurde het langer dan verwacht om de vrachtwagens eraf te krijgen.. We weten het niet.

Himos Finland 2014

We rijden naar ons hotel voor de komende nacht. Twintig minuutjes vanaf de haven. Als we aankomen zien we dat de andere Nederlanders van de boot hier ook staan in te checken. Iedereen die via Voigt heeft geboekt natuurlijk.
Het is een prima hotel. We krijgen een double room! Lone in haar eentje in een twee persoons bed, haha. Bas en ik hebben nog steeds de deining in ons lijf. Gauw liggen, dan voelen we het niet.

Zondag 2 februari
We hebben heerlijk geslapen in het ruime hotelbed. Na het douchen, staat ons een heerlijk ontbijtje te wachten met alles erop en eraan. We kunnen weer normaal eten gelukkig.
Er staat ons nog een lange autorit te wachten, dus we gaan ervandoor.
Aankomst 14 uur geeft de navigatie aan. Ik begin met rijden en als Lone onderweg even moet plassen, neemt Bas daarna het stuur over. We hopen het te redden met de diesel tot de grens, alleen dat lukt net niet!! We vinden echt net op tijd een tankstation.
De reis verloopt verder prima. Een half uur later dan aangegeven, rijden we Hillywood in. Einde vakantie. Begin normale leven. Maar met een mooie ervaring rijker!!

Thanks lieverd! Voor het gaafste kerstcadeau ooit!

Reisverslag vakantie Spanje Pedreguer 2013

Spanje 2013

Vrijdag 6 september
Het is september, eindelijk! De hele wereld is al met vakantie geweest, de files zijn allang weer volop aan de gang, de herfst doet zijn intrede (nee das niet waar, het wordt 29 graden vandaag), maarrrr wij gaan met vakantie! Joehoe! We gaan met de familie Ros twee weken naar Pedreguer, Spanje!
We gaan pas rond enen de lucht in vanmiddag, dus we hoeven niet vroeg uit bed. Gisteren is het meeste al ingepakt, dat scheelt ook.  De laatste dingen gooien we de koffer in en ondertussen eten we een broodje. Om negen uur vertrekken we richting Rotterdam Airport. Wij laten de auto daar twee weken staan, kost niet zoveel. De Rosjes hebben het nog beter bekeken, die worden lekker gebracht. Alleen heerst er een klein beetje stress in huize Ros, ze hebben namelijk teveel gewicht in de koffers en alles moet mee! Ilona appt ons of wij aan onze max zitten. Bas appt terug dat we niet aan de max zitten, maar dat we geen ruimte meer hebben in de koffers. Geen antwoord. O jee, als dat maar goed komt!
Wij zijn inmiddels al op de airport en hebben al wat boekjes gekocht. Daar komen ze aan hoor! Ze hebben kilo’s bij moeten kopen. Later blijkt dat we elkaar verkeerd hebben begrepen, want eigenlijk had dat dus niet gehoeven. Het gaat om het totaalgewicht van ons allemaal. Niet hoeveel er in welke koffer zit. Nou ja… te laat.
We checken in. Gelukkig is er na enig aandringen een stoeltje vrij voor Hugo, dan kan de Maxi Cosi daar mooi op staan en hoeft hij niet de hele vlucht op schoot. We zitten helaas niet met de twee gezinnen bij elkaar, maar voor die twee uurtjes is dat wel te overzien.
We doen nog even lekker een bakkie en een broodje bij het restaurant voordat we inchecken. Tegelijkertijd krijgt Hugo te eten en kunnen de dametjes buiten op het terras vliegtuigen spotten. Het is heerlijk warm buiten. We gaan hopelijk ook twee weken warmte tegemoet. Onze weer appjes zeggen daarentegen dat het morgen en overmorgen bewolkt wordt in Pedreguer. We wachten het af!

Spanje 2013
Het vliegtuig gaat een half uur later dan verwacht de lucht in vanwege een onweersbui boven Frankrijk. Dat horen we pas als we er al inzitten. Lekker dan. Transvertragia doet zijn naam weer eer aan. Om half twee vertrekken we eindelijk. Onze kleine Hugo heeft tijdens de start besloten om zijn drie dagen ingehouden darminhoud maar eens de wijde wereld in te laten. Dit tot grote vreugde van Ilona, die hem met een hydrofiel onder zijn billen onder bedwang probeert te houden. Zodra de riemen los mogen, spurt ze dan ook met hem naar de wc. Hihi! Goeie timing Huug!
De vlucht verloopt prima. Elin en Lone rennen van de voorkant van het vliegtuig naar de achterkant en vermaken zich goed. De uurtjes vliegen letterlijk voorbij.

Rond half vier landen we op airport Valencia. De Spaanse zon lacht ons tegemoet! Heerlijk! De koffers hebben we zo, alleen Lone’s buggy laat even op zich wachten. De bagagemeneer vergeet ‘m  samen met drie andere op de band te leggen. Maar gelukkig komt hij er op tijd achter.
We rijden met een pendelbusje naar Centauro, onze autoverhuurder. De Rosjes krijgen een C Max en wij een Fiat 500L. Hier en daar wel wat deukjes die we moeten registreren, maar wel top om in zo’n auto te rijden de komende twee weken! We gaan op weg naar Casa Nina, ons huis.
Ruim een uur later komen we aan in Pedreguer. We worden opgewacht door Mo, de beheerder van de casa. Ze geeft ons een rondleiding. Wauw, wat is hier mooi! Op de begane grond bevinden zich de woonkamer, de keuken en het terras. Een trap naar beneden zijn de vier slaapkamers waarvan een met badkamer. Verder is er nog een losse badkamer. Vanaf de beneden verdieping loop je zo naar het zwembad. Dit kan trouwens ook via het buiten terras met een trapje naar beneden. Ook is er nog een aparte patio met een BBQ. Hier gaan wij ons de komende weken wel vermaken!

Spanje 2013
Adse en ik doen even snel boodschappen voor vandaag en morgenochtend bij de dichtstbijzijnde Masymas. Ondertussen nemen Lone, Elin en Bas een klein duikje en Ilona geeft Hugo te eten.
Vanavond doen we een simpel dinertje; pizza uit de oven. De meisjes gaan daarna lekker naar bed en wij vullen nog even de kasten met onze spulletjes. Let the Holiday begin!


Zaterdag 7 september
De eerste nacht in het Spaanse Pedreguer zit erop. Altijd even wennen in een ander bed. Het is helaas niet zulk mooi weer vandaag. We doen rustig aan, pakken nog even de laatste spulletjes uit en gaan even lekker ontbijten. We hebben nog niet alle boodschappen in huis gehaald gisteren. Dat kunnen we dan ook mooi even nu doen. Met z’n allen springen we in de auto richting de grote Masymas. Twee grote karren vol en bijna 300 euro lichter lopen we weer naar buiten. Zo, eens kijken hoeveel dagen we hiermee gaan doen. Voornamelijk hebben we voldoende snaai en alcohol in huis, de rest is bijzaak ;-)
De dag verloopt niet zo lekker qua weer, zoals de appjes in NL al aangaven. Toch gaan we demonstratief bij het zwembad zitten. Zwemmen zelf is wel een beetje te koud! Gelukkig hebben we nog twee weken voor de boeg om in de zon te liggen. 

Spanje 2013
We hebben een apart terras met een BBQ, dus dat gaan we doen vanavond. Adse is de BBQ meister. We beginnen met een hamburger wat eigenlijk geen hamburger is, misschien iets van kip ofzo? Verder staat er een biefstukje op het menu. Deze is heel lekker mals! Verder nog een lekker broodje en een salade di Joyce voor de vitamientjes. Als toetje krijgen we banana a la Bas; banaan van de BBQ gevuld met chocolade en amaretto, mjam! De meisjes rennen achter elkaar aan in en om het huis. Lone noemt Elin steeds Evi. Ze denkt dat iedereen Evi heet. Over een paar dagen zal het wel goed komen, hihi. Na een lekker koffietje houden we het gezien voor vandaag. We gaan bidden voor een zonnetje morgen, want daarvoor zijn we toch wel hiernaartoe gekomen!

Spanje 2013

Zondag 8 september
Goodmorning sunshine! Zo willen we het graag elke dag! Om tien uur liggen we dan ook strak en plat bij het zwembad. Klaar voor een dagje waterpret. Ilona heeft een opblaasbootje meegenomen. De dames passen daar net saampjes in. Het ziet er schattig uit zo. Al meppen ze elkaar er soms ook bijna uit, hihi.
We vermaken ons prima met een biertje en een chippie in de hand. Boekje lezen. Af en toe even een baantje trekken voor de verkoeling of, zoals ik, het water in geknald worden door vriendlief. Dat was overigens wel Elin’s hoogtepunt van de dag. Heeft Bas er toch nog iemand blij mee gemaakt! Grrr!

Spanje 2013
Voor het diner vertrekken we naar Denia, kijken of we een leuk tapasrestaurant kunnen vinden. We parkeren in de haven. Op een gegeven moment vinden we er een, op een knus pleintje, niet te dicht bij de weg zodat Elin en Lone lekker kunnen ronddartelen. We bestellen lekkere tapas, ham met meloen, inktvisringen, stokbrood met aioli natuurlijk, gamba’s in olie,  worstjes, jamm! We zitten aan een leuk pleintje  met een soort waterput in het midden. De kleine dames vinden het nogal leuk om daar rondjes omheen te rennen en maken daarbij nogal wat geluid. Een stel wat oudere dames die daar vlakbij rustig aan een tafeltje zitten, vinden het wat minder. Je kunt ook aan ze zien dat het geen kinderliefhebsters zijn. “Kom Lone, Elin, niet meer bij de put spelen!” Als we la quinta hebben betaald, lopen  we nog even langs een gelateria voor een lekker ijsje. Die past er nog wel bij.

Spanje 2013

Spanje 2013
Even later lopen we over de boulevard en dan komen we een boetiek tegen. Bas zei een tijdje geleden dat hij het leuk vindt als ik eens een hoed op zou doen, en hier hebben ze best leuke. Ik pas er een paar. Het wordt er een met een strik achterop, heel schattig. Elin krijgt er ook een, een witte met gekleurde kraaltjes, ook super lief! En Ilona koopt een mooi wit jurkje.
We lopen terug naar de auto en rijden terug naar de casa. Onderweg zien we best leuke winkelstraten. Goede tip voor als het iets minder mooi weer is.
Het is al laat dus de Lone en Elin gaan als een speer naar bed. Bas en ik gaan ook. Hugo krijgt nog wat drinken en dan gaat ook het licht bij familie Ros uit.

Maandag 9 september
Vandaag is het echt bewolkt. En het ziet ernaar uit dat het zo blijft. Dan is het niet zo leuk om bij het huis te blijven hangen de hele dag. Daarom gaan Bas, Lone en ik naar Valencia. Manon heeft voor de vakantie een boekje  over deze mooie stad gebracht en allerlei tips gegeven, dus dit nemen we mee, top! De Rosjes zien het - terecht -  niet zo zitten om een stedentip te doen met Hugo, dus zij gaan vandaag naar de dolfijnen kijken bij Mundomar, vlakbij Benidorm. Hieronder beschrijf ik eerst onze dag Valencia en dan volgt er een exclusief verslag van Ilona van Gelder over hun belevenis!
Na het ontbijt vertrekken we. Het is inderdaad wel ruim een uur rijden. Lone valt lekker in slaap, want ze lag er erg laat in gisteren en was vanmorgen om zeven uur weer wakker. Het centrum van Valencia met de auto is iets enger dan het centrum van Amsterdam! Er zijn vier baans rotondes, maar dan zonder baanscheiding. Je moet dus maar gokken of je nog ongeveer op het goede stuk weg rijdt en dan ook nog opletten wat de Tomtom zegt. Iedereen doet maar wat lijkt het wel. We rijden richting de parkeergarage die Manon heeft geadviseerd, alleen kunnen we die niet helemaal vinden. Dus de eerste de beste in de buurt dan maar. Zo, even op adem komen!

Spanje 2013
We zetten Lone in de buggy en gaan op pad. Eerst even een bakkie bij de Starbucks om ons te oriënteren: waar zijn we precies en wat we willen zien? We besluiten een deel van een wandelroute te doen uit het boekje, door het historische deel van Valencia. Let’s go!
We beginnen de tocht met een drankje: bij Horchateria Santa Catalina drinken we een horchata. Het schijnt dat je dat moet hebben gedronken als je hier bent. Nou… moet… hihi. Het smaakt als koude vloeibare marsepein. Het drankje bestaat dan ook uit amandelen, suiker en water. Ik vind het niet zo lekker, Lone trekt ook haar kleine neusje op. Bas lust het wel. Die drinkt die van ons allebei op. Het is wel heel mooi hier binnen met de beschilderde muren. Zeker een bezoekje waard.
We lopen verder en komen dan aan bij het smalste huisje van de stad, het is 108 cm breed en 5 verdiepingen hoog. De “deur” is een frisdrankautomaat geworden. Het is dus niet meer in gebruik, maar huis ernaast heeft waarschijnlijk de muur opengebroken en dit erbij getrokken. Kan me niet voorstellen dat hier ooit mensen in hebben kunnen wonen. Wel leuk om gezien te hebben!
We lopen verder van plein naar plein en zien mooie gebouwen en kerken. Ook willen we stoppen en tapas eten bij een restaurantje uit het boekje, alleen die is nog niet open. Aan het begin van de route zagen we ook een leuk restaurant waar je zelf je pinxtos kan pakken. Dan gaan we daar lekker heen. Eerst even stoppen bij de fontein op Plaza de la Virgen. Hier kan Lone mooi even pootje baden. Ze is het geslenter met ons een beetje zat geworden. Je kan haar niet blijer maken met water.
Via het startpunt van de route ‘Plaza de la Reina’, lopen we naar het restaurant dat we hadden gezien; Sagardi. Hmm de pinxtos zien er echt top uit! Wij zouden onszelf niet zijn als we er niet een lekker Cavaatje bij zouden nemen. Lekkah!
Als de stokjes zijn geteld en we hebben afgerekend, lopen we met een ijsje in de hand via het plein Ayuntamiento richting het winkelgebied. De siësta zal hopelijk afgelopen zijn. We beginnen bij de Havaiana shop. Ik wilde al een tijdje een paar donkerblauwe hebben. Ik twijfel of ik ze met een steentje erop neem of gewone. Het scheelt een tientje, dus dan toch maar de gewone. In de volgende straat vinden we een Apple store. Hier scoren we een bumper voor m’n iPhone. Dat is wel nodig, hij is al een aantal keer op de grond gekukeld deze vakantie. Lone heeft het inmiddels weer opgegeven en ligt te pitten in de buggy. Volgende shop: Cortes Ingles. We lopen alleen de verkeerde binnen, dit is een of andere vestiging met alleen boeken. Op naar de volgende. Oh, leuke kleren! Deze winkel ken ik niet. Even naar binnen hier. Een leuk setje later lopen we weer naar buiten. Bas heeft veel geduld met me vandaag. Hij hobbelt achter me aan, winkel in winkel uit. Ok nu zien we de ‘echte’ Cortes Ingles. We kopen niks. De kleding is niet heel leuk. Ik zie wel een mooie blauwe tas van Guess, alleen is ie jammer genoeg iets boven budget.
Het loopt al tegen vijven en het is ook nog wel een uur rijden naar Pedreguer, dus we gaan op zoek naar de auto. We scoren nog even iets te drinken voor onderweg en dan kunnen we vertrekken. Het was een fijne dag in Valencia! Een aanrader voor een weekend weg!
Eenmaal thuis zijn Adse en Ilona en de kids er ook al. Ze hebben nog even boodschappen gedaan. We gaan vanavond weer lekker barbecueën. Wat een topdagje!

En nu jij van G!
Dagje Mundomar!
We kijken naar buiten en het is gewoon weer prutweer. Wat moeten we nou?!? Bas, Joyce en Lone besluiten om naar Valencia te rijden. Dat zien wij niet zitten met Hugo en ook omdat we geen buggy voor Elin hebben meegenomen. Dus we besluiten naar de dolfijntjes van Mundomar te gaan in good old Benidorm.
Snel flessen water inpakken en wat lekkers en vooral niet te vergeten de kortingsbonnen die we vonden in onze Casa.
We willen via de tolweg, lekker snel, maar het lukt ons niet om erop te komen, dus rijden we het eerste stuk door kleine dorpjes. Ook leuk. Eindelijk zien we de afslag naar de tol en rijden er gauw op. Dan zijn we er wat sneller. Hoe dichter we bij Benidorm komen zien we de wolkenkrabbers en torens al verrijzen. Mijn hemel. Wist niet dat het zo erg was. Ook wel weer een mooi en apart gezicht. We komen aan bij de dolfijntjes en de parkeerplaats is nagenoeg leeg. Zo rustig lijkt het wel. We betalen bij de kassa. Korting valt toch wel een beetje tegen, maar hee het is vakantie. Benidorm doet zijn naam wel eer aan, want we lopen in de volle zon!!! Gelukkig had ik nog een klein tubetje zonnebrand in de tas waarmee we net Hugo en Elin een likje kunnen geven.

Spanje 2013


Het is niet alleen een dolfinarium, maar we lopen ook langs vogels, aapjes, flamingo's, schildpadden en nog wat andere beestjes. We hebben bij de kassa een mooi programma gekregen, waardoor we precies weten hoe laat alle shows beginnen. We zien nog net een stukje van de zeeleeuwen show. Elin kijkt haar ogen uit. Na de zeeleeuwen kun je op de foto met ringstaartaapjes. Dat wil Elin wel, maar het blijkt dat ouders niet mee mogen. Adse loopt nog een stukje mee en ik kijk voor een raam. Elin wordt op een bankje gezet en de aapjes springen op haar schoot. Je raadt het al..... Brullen natuurlijk. Nou dat zal een leuke foto worden....
Daarna lopen we naar de pinguïns. God wat stinken die beesten. Ze worden gevoerd, maar ze zijn lui en springen dus niet echt wild achter de visjes die toegegooid worden aan. Jammer maar helaas. Het grote evenement is dan de dolfijnenshow. En echt daar kan het Harderwijkse Dolfinarium nog een puntje aan zuigen. Wat een enorm gave show. De dolfijnen springen de lucht in en doen hun kunstjes. Ook de trainers maken er een mooie show van. Adse heeft ondertussen een lekker broodje tonijn voor ons gescoord. Elin die wil er niets van, dus straks maar een ijsje. Na de show kun je met de dolfijnen op de foto. Lijkt me leuk, maar Adse vindt het onzin. Maar goed ook, want het is echt aanlopen, snel door je knieën, kijken, klik en weer 12 euro armer.
We hebben zo alles wel gezien en lopen langzaam weer terug. We verbazen ons werkelijk over het volk wat er rond loopt. Komen (vrij) gezette Engelse dames in alleen een bikini tegen, achter buggy's die omvallen omdat ze gevuld zijn met van alles en nog wat, behalve kinderen... Elin rent nog wat rond in de speeltuin en Hugo krijgt ook nog een slokje in de tunnel of Senses. Als we daar toch niet rustig van wordt. Ik zit te voeden tussen de enorme bamboestokken en wierookgeuren. Net op dat moment ook een klein regenbuitje, maar we merken er niets van in onze rustgevende tunnel. Als we naar buiten lopen moeten we natuurlijk eerst nog even door de souvenirshop. Niets leuks dus lopen door naar de foto van Elin met de aapjes. Bij het zien van de foto bescheuren we ons. Nou die kopen we dus niet. Adse zet het nog even op de video. Hebben we toch nog een beeld van deze briljante foto.

Spanje 2013
We hebben nog wel tijd voordat we naar huis rijden, dus besluiten we nog wat verder Benidorm in te gaan en even op het strand te kijken. We parkeren de auto en terwijl Adse even 2 San Miquels koopt sta ik op de stoep te wachten. Het toppunt van Benidorm komt voorbij.... Een kerel achter een rollator met een T-shirt en hoed met de tekst “ I Love Benidorm”. Yes, we zijn echt in het bejaardenoord. Zelfs op het strand hebben ze een soort van rolstoelen met rupsbanden staan, zodat ze daar zo de zee in gereden kunnen worden!!
We drinken onze biertjes op terwijl Elin nog wat in de zee en over andermans handdoeken rent. Nog een kleine wandeling over de de boulevard en gaan weer naar huis. Bas appt dat ze half 7 thuis zijn. We halen nog even snel de boodschappen en zijn ook rond die tijd thuis. Een heerlijke dag.

Dinsdag 10 september
Het is redelijk weer vandaag. Wel naar dat je ‘s morgens het terras meteen op loopt om te kijken hoeveel wolken er aan de hemel staan. Dat is toch niet op en top het vakantiegevoel!
Weer of geen weer, Bas begint de dag vandaag met hardlopen. Lone en ik beginnen rustig met een tekenfilm. En een boterham met pindakaas. Even later sluiten Elin en Ilona ook gezellig aan.
Na het ontbijt trekt de hemel toch open gelukkig. Tijd voor een dagje zwembad dus! Heerlijk! We oefenen de zwem- en springkunsten van onze meisjes. Ze doen het prima! Als zij na een paar uurtjes op bed liggen en Hugo ook even lekker ligt te dutten, nemen wij een lekker broodje tonijn met een Corona. En daarna zo snel mogelijk weer plat voordat óf de zon weg gaat óf een van de kindjes besluit vroegtijdig wakker te worden. Ik begin voor de tweede keer aan Vijftig tinten deel 2. Was er vorig jaar op Sardinië mee gestopt en nooit meer begonnen.
Vanavond eten we spaghetti di Mama Joyce, met gehakt, rode saus, paprika, courgette, en knoflook. De uitjes gaan apart, want die eet van G. niet. Adse is blij dat hij ze eindelijk eens krijgt!
Na het eten mogen de meisjes nog even ronddartelen en dan gaan ze naar bed. Ilona leest nog een mooi verhaal voor en dan: Oogjes dicht en snaveltjes toe!
Tijd voor de volwassenen. We (Bas, Iloon en ik) gaan een potje Rummikubben. Adse verlaagt zich niet tot ons niveau, dus hij gaat een boekje lezen. Uiteraard win ik, twee keer. Hehe. Om het niveau nog ietsjes te laten zakken, sluiten we de avond af met een aflevering GTST. Dit gaat Bas ook te ver, dus Iloon en ik gaan er eens even lekker voor zitten. Toch fijn, dan hoeven we thuis geen 10 afleveringen in te halen. Truste voor straks!

Woensdag 11 september
OMG het regent. En niet zo zachtjes ook. Om heel chago van te worden. Zon waar ben je? Please! Geen haast vandaag dus… na het ontbijt doen we een uitgebreide nagellaksessie. Lone krijgt roze nagels, Elin om en om roze met goud en ikzelf alleen goud. Zo, wij zijn opgedirkt! Wat gaan we doen?
We besluiten in ieder geval om niet de rest van de dag te zwelgen in zelfmedelijden op het terras vanwege de regen. Hup, we gaan op pad. Het schijnt dat Pedreguer best een leuk centrumpje heeft met leuke restaurantjes en winkeltjes. We pakken de auto en rijden er naartoe. Het is een volgebouwd dorpje met smalle weggetjes. Typisch Spaans. Alleen loopt er hier geen hond! Adse wil het nog wel een kans geven en parkeert de auto. Na even zoeken vinden wij ook een plekje. Het “centrum”  bestaat uit een café en een pleintje met een paar winkels eromheen. Echt niet heel interessant. Nu we er toch zijn nemen we even een bakkie.
Misschien is het echte centrum dan verderop, bedenken we. We stappen weer in de auto maar tevergeefs… het is hier gewoon echt niet gezellig. We hadden afgesproken dat wanneer we het niet zouden kunnen vinden, we door zouden rijden naar Denia. En dat doen we dan ook. 

Spanje 2013 
Denia is een stuk gezelliger. We komen aan in een leuke winkelstraat. Daar word je toch weer een beetje blij van, ondanks dat het miezert. We hebben inmiddels wel een beetje trek gekregen. In de straat zijn een paar restaurantjes open. We nemen plaats. De Rossen – van Gelder bestellen pizza, wij hamburger.
Omdat het zo meteen siësta is, loop ik nog even gauw een paar winkels in. Ze gaan inderdaad dicht zodra we zitten te eten. Eentje blijft er nog open, met leuke tassen, sieraden en accessoires. Kunnen we daar na het eten mooi nog even in lopen om een kleinigheidje voor de meisjes te kopen. 

Spanje 2013
Het smaakt ons allen prima. Na het eten gaan Lone en Elin nog even op zo’n bewegend speelbeest. We maken er een paar leuke foto’s  van. Op het laatst zet Ilona Hugo er ook nog even op. Ahh lief!
Dan lopen we verder naar de accessoire winkel. Je ziet hier door de bomen het bos niet meer, zoveel ligt en hangt er overal. Elin mag een armbandje uitkiezen. Ze kan niet kiezen. Ilona wordt er een beetje ongeduldig van. Uiteindelijk kiest Elin twee leuke gedraaide armbandjes. Lone mag er ook twee kiezen, anders wordt het straks ruzie, hihi. Ook zij kan niet kiezen. “uhhhh deze, nee deze…. Nee deze”. Lone kiest dezelfde als Elin, maar dan een andere kleur. Hup, de winkel uit voordat ze zich weer bedenken. En we moeten ook weg, want deze winkel gaat ook dicht in verband met de siësta. We lopen de winkeltjes die nog open zijn in en uit. Er is ook een Hugo Boss winkel. Adse houdt Hugo omhoog bij het logo en Bas maakt een paar kiekjes, want wij hebben natuurlijk een kleine “Hugo Ros” bij ons. Hugo kijkt vrolijk de lens in alsof hij trots is op ‘zijn’ merk! Poepie.

Spanje 2013
Omdat alle winkels nu tot vijf uur dicht zijn, gaan we even wat drinken. Aan het einde van de straat zien we een leuk pleintje met een fontein in het midden en veel roze bouganville. Heel leuk, in het centrum gewoon. En je kunt de meisje niet blijer maken met water natuurlijk. ze rennen rondjes om de fontein en stoppen hun voetjes in het water. Dat vinden wij een beetje eng, want we hebben geen reserve kleren mee, dus dat mag niet. We bestellen wat te drinken. Als de mevrouw terug komt met de drankjes en de rekening, worden we nog blijer: €7,50!!! In het centrum van Denia! Een wijntje is maar €1,50. Hier gaan we vaker heen!
Tegen vijven zien we de luiken van de winkels weer open gaan, en we lopen die richting op. Er is nog een leuk kinderwinkeltje. Ilona ziet een leuk jurkje voor de winter voor Elin, alleen vindt Elin ‘m niet leuk. Teleurgesteld laat Ilona ‘m hangen. Ik koop voor Lone een vestje en een broekje.
Hé, wat zien we daar! Een ijswinkel! Mjammie. Een ijsje gaat er altijd wel in! Ze hebben hier pure chocolade ijs. Daar ben ik wel benieuwd naar. Het is heel machtig maar wel lekker.
Dan zien we een winkel die geen “Zara” heet, maar wel het merk verkoopt. We zien hele leuke hoodies voor de dames. Blauw met roze. Omdat het zo fris is vandaag, koop ik deze voor Lone. Ze krijgt ‘m meteen aan. Elin krijgt ‘m ook.

Spanje 2013
We hebben het wel gezien hier voor vandaag, dus we lopen terug naar de auto. Bas gaat nog even langs de fietsverhuur, daar zijn we toch in de buurt. Hij wil voor een paar dagen een fiets huren, onze sportieveling. Als hij bij de winkel binnen is, bel ik mijn oma om haar te feliciteren. Ze is namelijk vandaag 89 geworden!
Bas komt terug. De fiets is geregeld, morgen kunnen we ‘m ophalen.
Onderweg naar onze casa, stoppen we nog even bij de supermarkt. We gaan vanavond lekkere hapjes eten. Onze eigen tapas aan huis. Buen provecho! Morgen hopelijk mooi weer want daar zijn we toch wel een beetje voor gekomen!

Donderdag 12 september
Het zit ons helaas weer niet mee, want de dag begint weer bewolkt. We gaan, eigenwijs als we zijn, toch bij het zwembad liggen. Nee hoor, het wordt weer wolken weg kijken vandaag. Toch maken we het gezellig als we lekker met Elin en Lone spelletjes doen in het water. Even later halen  Bas, Lone en ik de fiets op, zoals gisteren afgesproken. Ik breng hem met de auto naar Denia en hij fietst terug.
Als hij bij de casa is aangekomen, besluiten we om niet te gaan zitten kniezen, maar om ergens heen te rijden en dan lekker te gaan lunchen. We hebben via een  Facebook vriendin de tip gekregen om naar Javea te gaan. Daar schijnt een restaurant te zijn met een geweldig uitzicht over de zee: Restaurante Cabo la Nao. Daar gaan we heen! Adse en Illie blijven bij het huis, in de hoop dat de wolkjes wegtrekken.
Ruim een half uurtje rijden later komen we aan op de plaats van bestemming. We zijn de wolken vooruit gereden. Ze komen straks wel naar ons toe denk ik, maar nu is het hier nog heerlijk zonnig!  We moeten een stukje omhoog lopen. Lone wil zelf trede voor trede lopen, dus het duurt even voordat we uiteindelijk boven zijn.
De tipgever heeft niets teveel gezegd. We lopen het terras van het restaurant op en wauw… echt! Wat een view! Te gek! We kiezen een tafeltje uit voor ons drietjes.
Voor Lone hebben we genoeg speeltjes meegenomen. Zijn vermaakt zich prima. Alles op het menu lijkt ons lekker. We besluiten om ieder twee voorgerechten te nemen. Kunnen we nog een beetje uitwisselen. Lone eet wel met ons mee.

Spanje 2013
Het smaakt allemaal geweldig. Alsof we ons in een sterrenrestaurant bevinden. Als toetje nemen we tiramisu en chocolademousse. Allebei ook top. Lone vindt de tiramisu ook wel lekker, haha. Klein hapje mag wel!
We hebben een paar uurtjes heerlijk van het eten en het uitzicht genoten. Echt een aanrader voor de mensen die nog eens hier in de buurt op vakantie zijn!

Spanje 2013
Nu we hier toch zijn, en het zonnetje ook, is het misschien wel een idee om even naar het strand te lopen. Alleen ‘even’ is een beetje onderschat; we moeten met een lange trap naar beneden en dan ook nog een stuk over de keien. We zijn er nu toch dus we doen het gewoon. Bas tilt Lone het laatste stuk. We komen bij een leuk strandje aan, maar wel met een ruige zee. Echt zwemmen wordt het niet dus, maar in de branding zitten is ook lekker. Het is ook geen probleem dat we onze zwemkleding niet bij ons hebben. Het is namelijk een naaktstrand…oeps. Haha! Nou goed, iedereen is naakt, dus waarom niet!

Spanje 2013
Als de zon echt weg is, gaan we weer naar de auto op weg naar huis. Kleertjes aan! Trapje weer op, goed voor de bilspieren! 

Spanje 2013

Spanje 2013
Bij thuiskomst heeft masterchef Ros een kippetje op de barbecue voor ons allen bereid. Patatjes uit de oven erbij, salade di Mama Joyce en smullen maar!

Vrijdag 13 september
Je kunt op vrijdag de dertiende natuurlijk niet verwachten dat er zon is. En die is er ook niet. We beginnen er een beetje moedeloos van te worden. Bas stapt op zijn gehuurde fiets. Het weer houdt hem niet tegen om een mooi rondje door de omgeving te maken.  Als hij terug komt, zegt ie dat het overal waar hij heeft gefietst mooi weer was en toen  hij Pedreguer in reed het begon te regenen. We zijn ook omgeven door bergen, daar blijven die wolken lekker boven hangen.
We pakken de Ipad erbij en kijken waar er mooie strandjes zijn in de buurt. In de top 10 mooiste stranden van de omgeving staat Playa de la Granadella. Het is de kant op van Javea, waar we gisteren hebben geluncht. Nadat Iloon en ik boodschappen hebben gedaan voor de komende dagen, pakken alles bij elkaar en stappen in de auto.
Javea is net zo bewolkt als Pedreguer en de playa bestaat uit keien. Dit is toch geen top 10 strand!? Als de zon schijnt misschien, dan is alles mooi. Gelukkig zit er aan het strand wel een restaurant. Kunnen we daar even lunchen en Ilona kan Hugo voeden. Dan gaan we daarna op zoek naar wat anders.
Adse neemt paella en de rest tapas. Hugo is het er niet allemaal mee eens en is heel verdrietig. Ilona gaat een rondje met hem lopen. Ondertussen komt het eten. Het is prima. Behalve een bordje met gefrituurde visjes met graat, die laat ik even aan me voorbijgaan, getsie.
Als de meisjes nog een ijsje hebben gehad, gaan we weer op pad. We hebben besloten om naar Denia te rijden. Daar zijn de stranden sowieso van zand en misschien hebben we wel geluk en komt het zonnetje nog tevoorschijn.
De Tomtom leidt ons via allerlei binnendoor weggetjes naar Denia. Sommige zijn zo smal, dat we voor tegenliggers allerlei fratsen moeten uithalen om elkaar niet te raken. Wat een avontuur weer, oh oh.
Je raadt het nooit! In Denia is het zonnig! YES! We zoeken een stuk strand op met een strandtentje erbij. We willen natuurlijk op stand liggen, dus niet met ons gat op een handdoek, maar op bedjes. En dat hebben we geweten want we mogen er 24 euri voor afrekenen voor de twee uur dat we er nog op zullen liggen! Maar goed, niet zeuren en plat!
De dames hebben een vriendinnetje gemaakt. Een Russisch meisje. Het meisje heeft namelijk emmertjes en schepjes. En die zijn is in een mum van tijd overgenomen door Elin en Lone. We leggen ze even uit dat het de bedoeling is om samen te spelen. Dat kunnen ze gelukkig ook.
Het meisje heeft echt een oerlelijke moeder. Ze heeft een appelfiguur en overal haar waar je het juist niet wilt zien zeg maar. Bas vindt haar gewoon een soort attractie. Hij kan niet stoppen met kijken! Haha. Ze is wel heel lief voor haar dochter.
Tot 19 uur genieten we van het zonnetje op het strand. Dan wordt het een beetje fris en gaan we op huis aan. Lekker douchen en dan een pizzaatje eten uit de oven.

Zaterdag 14- en zondag 15 september
Kijk! Hier zijn we voor gekomen! Een mooi zonnig weekend staat ons te wachten! Heerlijk genieten bij het zwembad of ‘horizontalen’ zoals Bas het noemt!
Hugo krijgt zijn eerste zwemles, het is nu warm genoeg. Ilona zet hem in zijn zwemband en daar gaat ie. Brrrr, toch wel een beetje koud! Maar hij gedraagt zich als een echte vent en ondergaat het zonder een krimp te geven! Goed gedaan Hugo!
Tegen de middag moeten Bas en ik er even uit om z’n fiets terug te brengen naar Denia. Op de terugweg stoppen we even voor wat boodschapjes en een stukje vlees voor op de BBQ. Maar daarna snellen we ons weer terug naar het zwembad om lekker te chillen: Boekje lezen, muziekje luisteren, waterspelletjes doen met de girls! En dat natuurlijk onder het genot van een Corona of een Mahou of een Sant Miguel (of allemaal). En we drinken natuurlijk ook water hoor. Als lunch eten we broodje tonijn en gebakken eitjes. En een lekker stukje meloen erbij voor de vitaminen.
Naast het zwembad kun je met een trapje naar beneden om rond het huis te lopen, maar er staat ook nog een terrasje met een schommelstoel erop. Dat is de favoriet van onze kleinste vakantievriend. Regelmatig gaan we in de namiddag even schommelen. Soms valt hij in slaap, soms kijkt hij met een tevreden glimlach om zich heen. Elin en Lone duwen de schommel. Of ze komen er lekker bij zitten. Lekker hoor, met een mooi uitzicht over de bergen van Pedreguer. Alleen op zondag is het iets minder genieten, want ome Bas besloot om even een bommetje te doen! Plons!! Zo over de schommelaars heen! Hugo schrikt zich rot en begint hard te huilen! Ahhh! Ome Bas had niet in de gaten dat het zooo hard ging! Gelukkig duurt de schrik niet lang en kunnen we weer verder schommelen. Zo meteen maar onder een lekkere warme douche!
Het waait een beetje op zaterdag, dus we besluiten om spaghetti te maken. Dan kunnen we zondag  gezellig BBQ-en onder de veranda.

Maandag 16 september
 Het is een beetje sluierig bij Casa Nina dus we gaan naar het strand van Denia. Een stukje verderop dan waar we een paar dagen geleden lagen. We komen terecht bij hotel LA. Er liggen daar voornamelijk 65 plussers lekker te chillen. Nou, dat is nu dus voorbij want family Ros Gaillard neemt plaats. Binnen een mum van tijd ligt het strand bezaaid met schepjes en emmers, tenten, tassen, buggies, roddelbladen, snaai en onszelf natuurlijk. Je ziet die oudjes gniffelen.
Voor ons ligt een rijke Zwitserse dame die iets te vaak in de zon heeft gelegen. Het vel hangt er letterlijk bij. Maar ze vindt zichzelf prachtig. Om het uur trekt ze een nieuwe bikini aan. Verder is ze wel heel vriendelijk. En ze is dol op Hugo.
We lunchen ook bij het hotel. Het eten is heerlijk, we hebben lekkere jamon Iberic en sandwiches. Alleen de bediening is slecht. We moeten erg lang wachten op drankjes en de rekening. Jammer voor ze, geen fooi dan.
De hele middag maken we nog pret op het strand. Voordat we het weten is het half zeven. We moeten nog boodschappen doen en willen ook uit eten vanavond, dus dat wordt vaart maken.
Twee uur later rijden we op weg naar de pizzeria die Bas is tegen gekomen tijdens het fietsen. Als we daar aan komen, ziet het er wel heel uitgestorven uit. Gesloten dus.  Dat is balen, hadden we net zo'n zin in pizza! Op de weg hierheen zagen we nog een restaurant dat wel open is. We besluiten om daar dan heen te rijden.
Het is hier vrij druk zelfs. Een Japans mannetje is de enige in de bediening. Er loopt een witte kat zonder staart, dat is een raar gezicht! Ook zit er een man te eten die alleen kan praten als hij een apparaatje tegen zijn keel zet. Het klinkt een beetje griezelig. Adse noemt hem Daft Punk, haha. Verder zit er een Nederlandse man alleen te eten. Tenminste, als hij daar de tijd voor heeft tussen het roken door. De een na de andere steekt ie op.
Het eten is prima en goedkoop. Voor-, hoofd-, en nagerecht inclusief drankjes voor nog geen 20€ per persoon.
Tegen half elf hebben we alles op. Het is ook hoog tijd voor de kindjes om te gaan slapen. Lone is stierlijk vervelend door de moeheid.
Daft gaat ook en komt ons nog even gedag zeggen. "Hello, bye" zegt hij vrolijk met zijn robotstem. Het was zijn bedoeling om Lone en Elin te laten lachen, maar ze kijken hem een beetje geschrokken aan. Hopelijk krijgen de dames geen nachtmerries!
Nu snel naar de casa. Truste!
 
Dinsdag 17 september
Vandaag  blijven we weer een dagje bij het zwembad hangen, heerlijk. Adse en Ilona doen een poging balletje overgooien in het water, alleen Adse kent zijn eigen krachten niet en whoops! Daar gaat de bal over de railing, zo het weiland in bij onze buurboer. Hopelijk is ie thuis en ziet ie 'm nog op tijd liggen. Anders zijn we 'm kwijt. Even later doet Bas de kwallebak het nog dunnetjes over. Tijdens een watergevecht trekt hij mijn bikinibroek uit en gooit ‘m zo weg! Ook over de railing. Gelukkig kunnen we die nog wel pakken, maar ik moet wel in m’n nakie het zwembad uit lopen! Maar ik pak ‘m wel een keer terug. Ik vergeet niks!
Vanavond zijn we van plan om tapas te eten in het restaurant waar we van de week ook zijn geweest voor een drankje; Ca Rafa heet het. Op het pleintje met de fontein. We hadden daar de kaart toen bekeken en de prijsjes waren prima! Tegen zevenen parkeren we de auto’s in een van de smalle leuke Spaanse straatjes. Er zijn nog weinig mensen bij het restaurant, dus we kunnen kiezen waar we gaan zitten; op het plein natuurlijk. Elin en Lone rennen al weer rondjes om de fontein en ze worden toegelachen door twee Nederlanders die ook aan een tafeltje zitten. Ze zijn ook zo energiek! Springen, rennen, lachen, lawaai maken! Soms moeten we ze echt even tot de orde roepen. Gelukkig vinden deze mensen het niet erg.

Spanje 2013
Omdat de prijzen hier zo gunstig zijn, kunnen we van alles wat bestellen. Als de eerste tapas op tafel komen zien we meteen dat dit echt Spaans is. En het is echt heel lekker en best veel allemaal. Goede keus!
Op een gegeven moment komt Lone in haar blote billen (!!!) aangerend. “Mama ik moet poepen!” OMG en dat midden op het inmiddels volle plein. Ahum. Ik leg haar uit dat het niet de bedoeling is dat ze haar broek uittrekt vóórdat we in de wc zijn. We lopen er maar gauw naartoe, voordat er nog ergere dingen gebeuren.
Ilona heeft er een beetje spijt van dat ze het jurkje dat ze van de week voor Elin had gezien niet heeft gekocht, dus we lopen er even heen. Net voor onze snufferd gaan de luiken naar beneden. Nee hè!
Nou, dan is ie dus echt niet voor ons bestemd helaas. 

IMG 7639
Eenmaal weer terug bij het restaurant hebben  de heren al afgerekend, en gaan we weer op naar huis. Kunnen de meisjes en de kleine man naar bed. Doen we daarna nog een afzakkertje op het terras. Dat was een gezellige en lekkere avond.


Woensdag 18 september
We willen deze vakantie nog wel een keer naar het strand en dan kunnen we het beste vandaag gaan. Morgen is namelijk de laatste hele dag hier en dan is het handiger om bij het huis te blijven en alvast wat dingetjes op te ruimen enzo.
Dus hop, in de auto. Hotel LA was ons de vorige keer wel bevallen, dus daar gaan we weer heen.
Door de wind vanaf zee is er best veel wier de branding in gespoeld, precies waar wij zitten. dat wordt even omlopen als we een duik willen nemen vandaag.
Vrouwtje rimpel is er ook weer. Ze zegt ons vriendelijk gedag en probeert een praatje te maken met Elin. Elin wil alleen niks van haar weten. Ze vindt de mevrouw een beetje eng denk ik. Ze kruipt langzaam achter Ilona’s been, hihi!
Toch vermaken we ons verder weer prima vandaag. Adse en Bas gaan een stukje langs het strand lopen met hun dochters en Hugo ligt lekker te chillen in zijn tentje. Tijdens de lunch kijken de dames naar de schildpadden die zwemmen in een vijvertje bij het hotel. Lone gooit een patatje in het water. De schildpadden zijn niet zo snel, maar uiteindelijk pakt er een het patatje. Ze heeft de grootste lol.
We hebben met elkaar afgesproken dat we op tijd van het strand gaan, omdat we vanavond gaan winkelen in Portal de la Marina; een heel groot overdenkt winkelwalhalla. Die kunnen we toch niet ongezien voorbij laten gaan deze vakantie. Dus tegen vieren pakken we onze spulletjes in en nemen we afscheid van het strand en de zee. Toch raar altijd… het besef dat we snel naar huis gaan begint toe te nemen. Bah.
Portal de la Marina is echt enorm, wat een winkels! Leuk! We lopen allemaal wat in de rondte. Ik heb net iets leuks in m’n handen om te gaan passen als Bas me roept. Eenmaal bij hem aangekomen, zie ik wat er is gebeurd; Lone heeft midden in een snoepwinkel een plas gedaan. En niet zo’n kleintje ook. De vloer is letterlijk zeiknat. Ik zeg tegen de verkoopster wat er gebeurd is en ze geeft me een velletje keukenrol. Haha! Daar ga ik het nooit mee redden. Als ze er bij komt staan heeft ze in de gaten dat er een dweil aan te pas moet komen. ze kijkt niet vrolijk. Ik begrijp het, maar goed. Het meiske is net zindelijk en dan gaat het wel eens mis. We doen haar voor de zekerheid maar een luier om. 

Spanje 2013
We lopen winkel in winkel uit. Elin krijgt mooie paarse ballerina’s, ze is er heel blij mee! Bas koopt een stoere trui bij Jack en Jones. Ik zie een leuke zonnebril. Maar best prijzig natuurlijk. Eerst even eten als ik ‘m dan nog steeds heel graag wil hebben dan gaan we terug.
Elin en Lone hebben het geduld niet om met ons in en uit de winkels te lopen. Gelukkig staan er veel auto’s busjes en draaimolentjes waar je een muntje in kunt gooien. Aan de heren is ook gedacht; er staan mooie massage stoelen in de hal met een Eurosport scherm voor de snufferd. Bas en Adse maken er geen gebruik van, maar een aantal andere heren -  en Elin en Lone - nemen lekker plaats. Weg rust.
Op de tweede verdieping zijn - naast nog meer winkels - ook een aantal eetgelegenheden. We zien er een waar ze pinxtos verkopen. Ze zien er lekker uit achter de vitrine. Hier gaan we zitten. Naast degene achter de vitrine, komt de serveerster ook langs met warme pinxtos. Lekker hoor! We nemen er een fles Cava bij. Genieten toch?
Naast het restaurant zit een H&M. Normaal ben ik er niet zo van om in het buitenland te kopen bij winkels die je in NL ook hebt, maar deze H&M ziet er heel netjes en overzichtelijk uit, in tegenstelling tot die in Hilversum. Iloon en ik lopen even naar binnen. En een half uur later weer naar buiten met een paar truitjes, broeken, rokken en schoenen voor onszelf Lone en Hugo. Zo dat geeft toch wel weer een voldaan gevoel, hehe.
Family Ros gaat vast naar de casa en wij lopen snel nog even naar de Sunglasshut. Ik wil die bril toch wel hebben, we zijn nu toch met geld aan het smijten. Als ik wil pinnen gaat het alleen mis; er is geen verbinding mogelijk. En de pinautomaat in de hal is ook buiten werking. Niet voor mij bestemd dus, net als het truitje voor Elin die Ilona graag wilde hebben.  Niets aan te doen. Op naar de casa dan ook!

Donderdag 19 september
De laatste dag is aangebroken! Bahbah.. Ilona zegt dat ze er nog een weekje aan vast gaat plakken, hihi. Zij kan het doen! Ze heeft nog verlof. Niet al te lang meer overigens. Over twee weken begint helaas het werkleven weer voor haar..
We moeten veel zuipen vandaag want er is nog veel bier en wijn. Dus dan beginnen we maar vroeg; al voordat we een gebakken eitje eten met de lunch, is het eerste biertje al binnen.  Wel lekker verfrissend ook, want het is heet vandaag!
Tussen het chillen door moeten we de realiteit ook onder ogen zien, want we gaan morgen al weer naar huis. Snik! De koffers staan weer naast de kast en ik ben al wat kleren aan het vouwen.
Elin en Lone hebben een nieuw spelletje: foto’s maken met de onderwatercamera. Elin kan het wel aardig! Ze maakt een paar leuke pica’s! Lone houdt voor elke foto haar vinger voor de lens, dus daar kunnen we de helft van weggooien, haha!

Spanje 2013
We genieten de rest van de dag nog lekker met z’n allen in en om het zwembad. Bas en ik zitten Adse en Ilona een beetje te jennen want we willen graag weten wie ze - als ze ooit gaan trouwen - zouden vragen als getuigen. Ilona gaat er nog wel serieus op in en laat een paar namen de revue passeren, maar Adse zegt lekker niks. En gelijk heeft hij natuurlijk. Haha!
Tegen het einde van de middag gaan we dan toch maar weer serieus verder met pakken. Morgenochtend hebben we daar geen tijd meer voor, want we vertrekken vroeg. Nu hebben we helemaal het gevoel dat het erop zit.

Spanje 2013
We sluiten de mooie vakantie af met een lekker stukje zalm van de BBQ, gegaard door BBQ meister Adse. Hij neemt zelf een stuk vlees want hij is niet zo dol op zalm. Dan proosten op de soms wat bewolkte en natte, maar toch heerlijke vakantie die we hebben gehad!
Nadat we een kopje koffie met daarnaast de laatste amaretto hebben opgedronken, gaan we weer verder met pakken en opruimen. De laatste nacht breekt aan het Casa Nina.

Vrijdag 20 september.
De dag van vertrek begint vroeg. We moeten om 5.30 uur op. Ik heb het gevoel dat ik geen minuut heb geslapen. Ik had de koffie gisterenavond moeten overslaan denk ik. In de gang kom ik Ilona tegen, ook zij heeft slecht geslapen. Misschien is het ook wel een beetje reisstress. Er moet nog veel gebeuren voordat we in het vliegtuig zitten. Als de laatste koffer dicht is, slepen de mannen deze vast naar de auto's. De kindjes volgen daarna. Ondertussen doen we nog een laatste check of we niets zijn vergeten. Ok. De laatste vuilniszakken moeten nog weggegooid en dan kunnen we. Dag mooi huis! Bedankt voor de twee weken plezier! Om 6.30 uur rijden we op weg naar Valencia airport. Voordat we daar aankomen, leveren we de auto's in bij Car del Mar. Alles is prima. Met een busje worden we naar de vertrekhal gebracht. Het gaat allemaal hartstikke soepel eigenlijk! Ook het inchecken. Al denken de mensen achter ons in de rij daar anders over, hihi. Het duurt namelijk even voordat er 4 volwassenen en 3 kindjes met 4 koffers, een Bugaboo, een Maxicosi en een buggy zijn ingecheckt. Ach ja... Hugo heeft gelukkig ook een eigen stoel. Dat is fijn!
Als we door de douane zijn, is er niet zo veel meer.  Een giftshop en een Starbucks, that's it. Maar de laatste vinden wij natuurlijk helemaal niet vervelend! Dus we nemen ff een lekker bakkie met een broodje.
Al gauw kunnen we boarden. Ons vakantieavontuur is weer ten einde. Ongelofelijk hoe snel het altijd gaat. De vlucht verloopt prima. Hugo houdt z'n poep gelukkig ook binnen dit keer, hihi.
In Nederland is het koud! Brrrr! Hier gaan onze wegen echt scheiden. Family Ros wordt opgehaald door de vader van Adse. En wij hebben de auto hier staan. We geven elkaar een dikke knuffel.
Tnx guys! Het was weer gezellig! We zullen jullie missen!
 

Reisverslag Road en Winetrip Frankrijk 2013

Het reisverhaal begint eigenlijk de week voor vertrek. Wij vernemen via Robbie op de laatste Koninginnedag dat het heel slecht gaat met de vader van Esther. Zelfs zo slecht dat Gerrit op 2 mei komt te overlijden. Verschrikkelijk nieuws, we leven met ze mee. Door deze gebeurtenis heeft Robbie vanzelfsprekend de vakantie moeten annuleren. De trip dit jaar naar Frankrijk doen we niet met de gebruikelijke zes man, maar helaas zonder Robbie. Met z’n vijven.
 
Woensdag 08 mei 2013
Voor een aantal gaat de wekker vroeg vandaag. Even snel een douche en een kus aan onze geliefde en de vakantie kan beginnen. 6.29 uur klaar staan op de Gijsbrecht stond in de briefing van Jochem. En daar sta ik zonder koffer, maar met een grote sporttas, zoals mij de dag daarvoor was opgedragen. Met Zwitserse precisie komt mijn lift op 6.29 uur de Gijsbrecht opgedraaid. Even snel de gebruikelijke begroeting, tas achterin en we kunnen op weg naar de volgende reiziger, want exact 2 minuten later moeten we Adse oppikken. Adse heeft blijkbaar de algemene voorwaarden van de lift niet goed doorgelezen, want hij heeft niet een tas maar een hutkoffer bij zich. Ach ja Jochem is gelukkig al in de vakantie stemming en houdt het deze keer bij een berisping. Aangekomen bij het treinstation, danken we Daan hartelijk voor de lift en lopen we naar het perron. Bijl en Bassie zijn nog niet gesignaleerd, maar komen een paar minuten later het perron oplopen. 6.53 uur komt de intercity het station van Hilversum binnenrijden, zelfs op dit tijdstip is de trein weer aardig vol. We lopen dan ook niet een coupé in, maar settelen ons direct bij binnenkomst in de tussenruimte. De treinreis verloopt zonder enige problemen, zodat we mooi op tijd de tunnel van Schiphol binnenrijden. Eerst een bak koffie en een broodje. Jochem weet wel een lekker Italiaans tentje waar wij ons te goed kunnen doen aan een ciabatta tradizionalle. Na het ontbijt lopen we naar de balie van KLM. Bassie heeft ons allen de ochtend van te voren al online ingecheckt. Het is dus alleen nog zaak om onze bagage te droppen.  Bij de douane aangekomen kan alles uit onze zakken en staat de metaaldetector ons op te wachten. Niet alleen wij, maar ook Silvie “lekkere meid” Meis moet door de metaaldetector. Even hopen wij allen dat wij tijdens onze twee uur durende reis van haar aanwezigheid mogen genieten. Helaas hebben wij haar alleen nog mogen aanschouwen tijdens onze zoektocht naar wat leuk leesvoer in plaatselijke kiosk. Gelukkig voor ons gunt ze ons een kleine voorover buk sessie, dank daarvoor Silvie. Nog een half uur voordat we kunnen boarden. We besluiten een drankje te doen in een bar. We vinden weer een plek in de bar waar veel van onze reizen zijn begonnen. Deze keer geen bier, maar wij nemen als verstandige volwassenen alleen een bak koffie. Gate C8, niet een KLM, maar een Air France kist staat  ons hier op te wachten. In het vliegtuig worden wij verwelkomt door een glimlachende madamoiselle met de eerste Franse woorden van de vakantie: “Bonjour Monsieur”. We krijgen direct zin in de Franse zon, kaas en een lekkere wijn. De vlucht verloopt voorspoedig. Ondanks dat we iets later de lucht in zijn gegaan, landen we op tijd in het zonnige Marseille. Op naar de koffers. Jochem belt zoals afgesproken de verhuurder van de 2CV’s. Hij verzorgt het vervoer ook vanaf het vliegveld.  Als we met de koffers richting uitgang lopen staat de taxi chauffeur met een bordje “Gottmers” ons op te wachten.  Hij zal ons naar de eendjes brengen. Helaas is er maar plaats voor vier en zal een van ons een andere taxi met wildvreemden moeten delen. Bijl offert zich verrassend snel op, waarschijnlijk hopend op een paar bloedmooie rondborstige blonde Zweedse medepassagiers die al smachtend op een Hollandse jongen zoals hij wachten. Maar als snel knapt deze zeepbel en stapt er gewoon een oer-Hollands stel de taxi binnen.

Frankrijk 2013

Iets later dan Bijl rijden wij ook het terrein van vintageroadtrips.com op en trekken een tiental kleurrijke oude eendjes al snel onze aandacht. De man achter dit concept is Mark, een gezellige Hollandse krullenbol die vijf jaar geleden in Frankrijk is neergestreken om dit concept uit te rollen. Dit bleek al snel een gouden greep en nu heeft hij meerdere 2Cv’s en andere oldtimers staan. Nadat onze jurist de contracten heeft goedgekeurd en tevens ondertekend, krijgen we de twee sleutels van de eendjes. Jochem en Bassie kiezen voor de Ferrari rode en Bijl, Adse, en ik moeten genoegen nemen met de beige variant. Als alle bagage is ingeladen en het dak van de eendjes is opgerold, kruipen Adse en Jochem als eerste achter de stuur en kan onze roadtrip beginnen.

IMG 6372

IMG 9898

De eerste hindernis is eigenlijk het rijden in de eend zelf, want schakelen, optrekken, choken, sturen en remmen is toch even wat anders dan wij als luie rijders gewend zijn in de auto’s van nu. Jochem en Bassie zullen voorop rijden en navigeren met behulp van een ouderwetse landkaart en af en toe wat hulp van google maps. Al snel tuffen we over kleine D weggetjes door het prachtige landschap van de provence met de heerlijke Franse zon op onze bolletjes. Een gevoel van vrijheid bekruipt ons. Nu nog lang haar, een bloemenkrans om, gitaar om de nek, een felgekleurd T-shirt en een broek met wijde pijpen aan en we beleven de jeugd van onze ouders. Op weg naar onze eerste activiteit, een wijnproeverij op de wijngaard “Domaine de la Bégude”, stoppen we in het kleine plaatsje Pelissane. Bij de eerste de beste tent waar volk zit, parkeren we de eendjes. We nemen plaats aan een tafel aan de rand van het terras en al snel worden we door vriendelijke iets wat schele dame gevraagd wat we willen eten. Wij vragen om een kaart, maar eigenlijk heeft ze alleen steak hashee of worstjes met friet. De keuze  is dus snel gemaakt, Jochem en Adse kiezen gebroederlijk voor de steak, en de rest lust wel een paar worstjes. Uiteraard hoort hier ook onze eerste biertje op Franse bodem bij en al snel proosten wij op een mooie vakantie. Als een stel uitgehongerde leeuwen storten we ons op het bord met friet en vlees. Terwijl onze darmen hard moet werken om deze vette hap te verwerken, lopen we terug naar onze trouwe eendjes. Ik ga deze keer aan het stuur draaien en Adse neemt naast mij plaats op de bank. Het blijkt uiteindelijk nog een aardig stukje rijden, we wagen zelfs ons leven door een klein stukje snelweg te pakken. We verlaten dan ook de snelweg en nemen weer de kleine vertrouwde wegen. De ingang van de wijngaard ligt net na een bocht. Jochem en Bassie zien dit echt iets te laat en instinctief trapt Jochem op de rem, dit heeft als gevolg dat ik hierdoor op het laatste moment ook de rem moet intrappen. De eend heeft helaas een wat lange remweg en om  een kleine catastrofe te voorkomen, gooi ik het stuur naar rechts en komt de eend met piepende remmen aan de andere kant van de weg tot stilstand. Jochem rijdt in tussen achteruit en draait daarna het pad van "Domaine de la Bégude" op. Nadat wij in de beige eend weer bekomen zijn van de schik, rijden ook wij het pad op. We worden ontvangen door een Fransoos met een voorkeur voor Zweeds. Hij blijkt de sales manager te zijn voor dit bedrijf, dus niet cellar manager Bassie. Hij zal ons rondleiden op deze wijnboerderij waarvan de wijngaard een oppervlakte heeft van 15 hectare.

IMG 6398

IMG 6406

Op een leuke manier krijgen we uitleg over het proces van wijn maken en nemen we een kijkje in kelders van de wijnboerderij. In deze kelder worden de wijnen in grote eikenhouten vaten gerijpt, waarna ze uiteindelijk gebotteld worden doorverkocht. Bijl is meer geïnteresseerd in de handel en vraagt: “Who ownes this place?” and “What is your margin?”. Na afloop van de rondleiding begint de proeverij, hetgeen waar het uiteindelijk voor ons allemaal om draait. We proeven een witte, rosé en twee rode wijnen, uiteraard spugen we niets uit en genieten we met volle teugen van deze wijnen. Eerlijk gezegd vallen vooral de rode wijnen in de smaak, hier kopen we dan ook zes flessen van voor thuisgebruik. Twee flessen gaan apart mee in de eend, zodat we deze ergens onderweg een keer soldaat kunnen maken. Als de wijn is ingeladen, gaan we op weg naar onze eerste overnachting, een hotel in het prachtige kustplaatsje Cassis. Door het drinken van de wijn glijden we lekker soepel met de eendjes de berg af. In Cassis is het goed zichtbaar dat de Fransen ook vrij zijn, want alleen stapvoets kunnen we Cassis binnenrijden. Zonder de hele stad door te hoeven rijden, vinden we voor onze eendjes twee mooie plekken in een parkeergarage. We parkeren de eendjes en lopen een straatje naar beneden. Al snel opent zich voor ons de haven van Cassis en ruiken we de zeelucht. Heerlijk, die zeelucht, zon en overvolle terrassen. Ons Hotel "Le Cassiden" ligt direct om de hoek van de boulevard. We worden door een vrolijk en behulpzame Fransoos geholpen. Helaas spreekt de beste man geen woord Engels. Gelukkig gooit Jochem er nog wat Franse woordjes uit, zodat we op de juiste manier kunnen inchecken. Uiteraard slapen de snurkbuddies bij elkaar en settelen Bijl, Adse en ik zich in de andere kamer. Even opfrissen en dan slenteren over de boulevard op zoek naar lekker tentje waar verse vis wordt geserveerd. Dat laatste blijkt uiteindelijk best lastig, want bijna iedere tent zit tot zijn nok vol.

Frankrijk 2013

Maar we hebben geluk, we vinden toch nog een plaatsje op een terras, hiervoor moeten we dan wel  de chagrijnige dames van de bediening voor lief nemen. Na een minder voorgerecht, komt ons hoofdgerecht, mosselen met overheerlijke goudgele frieten. Het hoofdgerecht heeft ons zeker gesmaakt. Bij het vragen om de rekening blijkt de bediening toch te kunnen glimlachen, alleen is dat voor ons te laat en blijft de fooi dan ook uit. We sluiten de avond af met een heerlijk biologisch ijsje en een laatste biertje op het terras.
 
Donderdag 09 mei 2013
 
Na een prima nacht, lekker genieten van een petit déjeuner op het terras. Dit is het echt Franse leven, lekker ontspannen opstaan en ontbijten in de zon. Om 11:00 uur hebben we afgesproken bij de duikschool. We gaan een Try Dive maken in de zee. Na wat zoekwerk komen we aan bij een wat op het eerste gezicht chaotische duikschool gerund daar een paar gezellige volslanke oudere dames. Later komen wij er achter dat ze uit Luik komen en zich in een Nederlandse snackbar goed zouden kunnen redden. Patatje satésaus en een biertje zijn de enige woordjes die dames hebben onthouden tijdens een bezoek aan ons land. Iedereen krijgt een plunjezak, waarin zijn maat duikuitrusting zit en een flesje zuurstof.

IMG 6426

Frankrijk 2013

IMG 6447

Volgepakt lopen we terug naar de haven waar onder andere kapitein Ortega ons op de boot staat op te wachten. Terwijl de boot de haven achter zich laat en koers zet naar de calanques, krijgen wij een uitleg. In wat gebrekkig Engels, handen en voeten werk krijgen we de fijne kneepjes van het duiken uitgelegd. Aangekomen in de calanques trekken de eerste drie slachtoffers Adse, Jochem en ik hun kikvorspak aan. Flippers aan, lood om, fles op je rug, duikbril op, check. Nu kan het avontuur beginnen, eerst met die onhandige flippers de trap af om je dan langzaam in het water te laten zakken. Ieder van ons heeft een duikbuddy, deze door de wol geverfde duikers zijn onze begeleiders in de voor ons onbekende onderwater wereld. Adse en Bassie hebben al eerder gedoken en het gaat hen dan ook goed af, al bleek Jochem toch ook wel een natuurtalent. Ik heb wat meer moeite, vooral met de ademhaling, maar verdwijn uiteindelijk toch onder de oppervlakte samen met kapitein Ortega. Uiteindelijk duiken we tot 6 meter diep en mogen we deze mooie plek onder water aanschouwen. Een half uur later komen de kopjes weer boven water en eenmaal weer aan boord  vertellen we elkaar de mooiste verhalen over deze prachtige wereld en haar bewoners. Nu is het de beurt en Bassie en Bijl. Bassie gaat vrij makkelijk onder, maar Bijl blijkt toch niet de Navy Seal te zijn die iedereen denkt dat hij is en houdt het dan ook na een quick look voor gezien. Na een half uur komt ook Bassie weer boven water en zijn we allemaal weer compleet. Terwijl de boot weer koers maakt terug naar de haven genieten wij nog even na en drinken wij het lijfdrankje van de duikers, namelijk thee met rum.

Frankrijk 2013

Terug in het duikersnest krijgen we een mooi certificaat als bewijs van ons onderwater avontuur voor boven ons bed. Dan is de tijd gekomen om afscheid te nemen en de heren en dames te bedanken voor een onvergetelijke ervaring.
We lopen terug naar ons hotel om de koffers op te halen die we hebben achtergelaten in een van de kamers. We hadden dit ook keurig afgesproken met de eigenaar. Alleen nemen we ook nog even de gelegenheid om het zout van ons lijf af te spoelen en een sanitaire stop in een net schoongemaakte badkamer. Hier is de eigenaar dan ook niet echt over te spreken. Maar zo snel als zijn glimlach verdween is die ook weer terug op zijn gezicht, nadat we hem even 20 euro in zijn hand drukte voor het ongemak. Onze trouwe eendjes staan gelukkig nog steeds op hun plek in de parkeergarage. We laden de bagage in, rollen het dak weer op, zetten de raampjes open, choke uit en starten maar. Terwijl wij in de beige eend bij een uitgang op een heuvel staan te wachten, blijkt dat de rode eend een andere uitgang heeft genomen. Na wat over en weer ge-sms’t te hebben, spreken we af bij een volgende rotonde. Helaas wil de handrem van de beige eend niet echt meewerken, maar naar wat gevloek en stevig getrek aan de handrem kunnen wij alsnog onze weg vervolgen. Bij de eerst volgende rotonde sluiten wij weer mooi aan bij de rode eend. We laten Cassis achter ons en zetten koers naar onze nieuwe bestemming Le Lavandou. Onze eerste uitdaging van de dag is een bergpas. Om deze bergpas over te komen moeten we echt het maximale vermogen uit de eendjes halen en al rokend komen we dan ook boven. We besluiten om eerst hier het uitzicht te bewonderen.

Frankrijk 2013

Terwijl we heel Cassis kunnen overzien, trekken we onze eerste fles witte wijn open. Even genieten van een glas heerlijke wijn en een prachtig uitzicht. Na deze leuke onderbreking vervolgen wij onze weg over de bergpas. Onderweg loopt het verkeer volledig vast, vanwege een prachtige stoet oldtimers. Geen auto’s, maar enorme trucks die ook proberen deze bergpas zonder problemen over te komen.
Als oldtimers onder elkaar wordt er heel wat over een weer gegroet door de claxons te laten werken. Nadat we de bergpas hebben verlaten en weer op de normale kustweg terecht zijn gekomen, tanken we bij de eerste de beste benzinepomp de eendjes af. We vervolgen onze weg door een klein stadje. Helaas door een bijna botsing van ons met een andere auto raken we Jochem en Bassie kwijt. Terwijl Adse plank gas geeft om Jochem en Bassie weer in het zicht te krijgen, ontvangen we een SMS, “Richting ….”. Het enige bord waar wij op dat moment de plaats op zagen staan, was richting de snelweg. Voordat we het dan ook weten, belanden we op snelweg. Achteraf blijkt dat Jochem en Bassie de eerst B-weg rechts te hebben genomen en hebben zij ons in achteruitkijkspiegel met volle vaart voorbij komen zien komen. We bellen even met elkaar en spreken af dat we elkaar weer tegenkomen op de N99. Direct daarna verlaten wij de snelweg, en met een leuk kronkel weggetje door het Franse landschap komen we weer op de juiste weg terecht. De N99 gaat door verschillende kust plaatjes. Door de drukte kunnen wij weer alleen stapvoets rijden. Iets voor ons, maar nog niet in beeld, rijdt de rode eend. Jochem en Bassie, oftewel liefkozend door Bijl “Ted en Ed” genoemd, komen we uiteindelijk weer tegen bij een benzinepomp. Ondertussen heb ik het hotel gebeld om aan te geven dat we rond acht uur in de avond in Le lavandou zullen aankomen. Om deze tijd wel te gaan halen, besluiten we toch maar een stuk over de snelweg te gaan. Door deze beslissing komen we mooi op tijd aan in Le Lavandou. Het hotel ligt in centrum van deze gezellige kustplaats. De eendjes worden geparkeerd, terwijl Bijl en ik alvast met alle koffers het hotel inlopen om ons in te checken. Prima kamers, dit keer houd ik Bijl gezelschap in het grote bed en heeft Adse een slaapplek voor zichzelf. Even nog een douche pakken, zodat we fatsoenlijk dit stadje kunnen ontdekken. In de bar onder hotel drinken we klein biertje en vragen wij aan de man achter bar waar een goed Italiaans restaurant is. We hebben namelijk trek in zo’n overheerlijke deeg schijf met kaas, groente en vlees. We worden gewezen op de beste Italiaan van Le Levandou. En dat op 5 minuten lopen. Het zou ook kunnen zijn dat het de enige Italiaan is, dus automatische de beste. Maar het eten is echt heerlijk, in tijden niet zo’n lekkere pizza gegeten. Nu de buikjes weer vol zitten, is het tijd om het nachtleven van Le Lavandou te ontdekken en gaan we op zoek naar vertier.

IMG 6502

We volgen de lichtjes, het geluid en de korte rokjes richting de haven. De eerste kroeg die we tegenkomen, blijkt dezelfde naam te hebben als een kroeg waar wij heel wat keren in Cap d’Agde de avond zijn begonnen. Voor iedereen de welbekende Junglebar. Terwijl we genieten van een biertje zien we toch steeds meer mensen langslopen verder de haven in. Om niet in slaap te vallen in deze bar besluiten wij ook eens een kijkje verderop te nemen. Om de hoek blijkt “Le Cub” te zitten en ja, hier zijn dus alle korte rokjes heen gegaan. Het blijkt een gezellige tent, waar de rijke patsers hun geld graag uitgeven om aandacht te krijgen van mooie vrouwen die daar in grote aantallen aanwezig zijn. Aangezien Bassie niet met veel geld kan smijten, probeert hij juist de aandacht te krijgen door zijn werktuig buiten zijn broek te laten slingeren.

IMG 6530

IMG 6531

IMG 6533

Adse moet zich verontschuldigen en gaat terug naar het hotel. Dit  terwijl wij nogmaals 20 chemische uitziende drankjes uit een reageerbuisje naar binnen gieten. Na sluitingstijd lopen we naar een disco verderop om af te pilsen. Eenmaal in de discotheek proberen we ritmisch ons hele lichaam te bewegen, terwijl we lurken aan een flesje Heineken. Als een stel oude lullen houden we het na klein uurtje voor gezien lopen we terug naar ons hotel. Onderweg houden we collectief een plaspauze en praten we nog wat na over deze avond. Heerlijk onder invloed van de alcohol, vallen we in een diepe slaap. Weer een dag in stijl afgesloten.

Vrijdag 10 mei
 
Een mooie dag is aangebroken. Het is vandaag de derde dag van onze roadtrip en we beginnen deze dag uiteraard weer met een lekker ontbijt buiten op het terras. Iedereen is een klein beetje verrot van onze nachtelijk uitstap. Bassie heeft het bier al weer omgezet in zweet en ergens op de boulevard geloosd door 6 km te hebben hardgelopen. Na het goede ontbijt checken we uit en lopen naar de grote parkeerplaats iets verderop. We besluiten om het jeu de boulles over te slaan, zodat we op ons gemak door de bergen kunnen gaan rijden. Ergens onderweg willen we dan genieten van stokboord, kaas en wijn. Deze dag neem ik weer het stuur in handen, we volgen Bassie en Jochem de bergen in. Onderweg komen we nog een mafkees tegen, die gehuld in een monokini uit een rode eend staat te schreeuwen tegen ons. Ook de wielrenners die al zwoegend de top proberen te bereiken, hebben deze mafkees voorbij zien komen. Hopelijk hebben we hier beelden van, zodat iedereen ons kan helpen deze mafkees te onthullen. Boven op de berg hebben we een kleine plaspauze en maken we wat kiekjes van de eendjes en het uitzicht.

Frankrijk 2013

Bastiaan en Adse, alias Bits en Bytes trekken zich even terug en gaan door middel van de gps op zoek naar een schat. Als zij weer zijn terug gekomen, gaan we op zoek naar een geschikte plek voor de picknick. Na wat bergen gepasseerd te hebben, rijden we een mooi bospaadje in. Op een mooie plek zetten we de eendjes neer en pakken we al het eten en drinken uit. Helaas voor ons, is deze plek ook zeer geliefd bij muggen. We worden van alle kanten aangevallen en besluiten dan ook ons verlies te nemen. We moeten weer op zoek naar een nieuwe plek. Na wat onderlinge misverstanden, ben ik er klaar mee en pleur ik de eend ergens in berm. Dit uiteraard met het idee dat dit plek is om eindelijk te kunnen gaan eten. Stokbrood met worst en kaas wordt geserveerd op de kap van de eend en de wijn vloeit rijkelijk.

Frankrijk 2013

Na deze overheerlijke lunch rijden we verder op weg naar ST. Tropez. Rond de klok van vier rijden we het terrein op van Château Volterra. Hier hebben we weer een rondleiding en een wijnproeverij. De rondleiding die we krijgen is wel een stuk minder interessant dan bij het vorige Château. Hopelijk kunnen de wijnen het andere Château overtreffen.

Frankrijk 2013

Frankrijk 2013

Er wordt ons van alles ingeschonken, maar we worden niet echt warm of koud van deze wijnen. De gids is ook meer bezig met het verkopen van wijnen aan een stel gefortuneerde Fransen dan uitleg geven over de wijnen die hij ons heeft ingeschonken. Zij krijgen dan ook de betere wijnen te proeven. Als de gids een rondleiding geeft en ons alleen achterlaat grijpen wij onze kans. We pakken de dure fles en vullen de glazen rijkelijk met dit rode vocht. Deze wijn smaakt zeer goed. Voor ons budget is deze wijn van 80 euro per fles iets te gortig, maar die Fransozen bestellen even een paar dozen voor op de boot. Uiteindelijk nemen wij twee andere flessen wijn mee. We bedanken de gids en vertrekken richting Hotel “La Romarine”.

Frankrijk 2013

Dit hotel is meer een klein resort dicht bij St. Tropez. Het is van alle gemakken voorzien, maar het belangrijkste is uiteraard het zwembad. We leggen de bagage dan ook snel in de kamers, trekken onze zwembroek aan en plonsen het water in. Na deze verfrissende duik, wel iets te koud, openen we de gekochte wijnen van Chateau Volterra. Met een heerlijk zonnetje liggend op een strandbedje, laten wij de wijn langzaam naar binnen glijden. Op de achtergrond maakt Jochem, uitgerust met een zwembril en dopjes in zijn oor, weer z’n gebruikelijke slagen in het zwembad. Lekker nog even een douche, een klein biertje op het terras en we kunnen ST. Tropez onveilig gaan maken. Jochem biedt zich aan als BOB. We proppen ons allemaal in één eend en rijden richting het centrum van St. Tropez.

Frankrijk 2013

Tijdens het zoeken van een parkeerplek, besluit Jochem wat Ferrari’s, Porsches en Massarati’s uit te dagen. Er stonden er enkele in een lange rij voor de ingang van een parkeergarage. Hoe daag je deze bolides uit? Je hebt nodig, een rij mooie, maar vooral dure sportwagens, vijf gekke Hollanders in een ouwe eend en een plaat voor je kop. Ga met de eend naast een bolide stilstaan. Trap de rem in en blijf dan gas geven tot je de aandacht krijgt van de patser achter het stuur, maar vooral van de stoot die er naast zit. Als deze kijken geef je nog een paar keer gas en laat je tegelijkertijd de rem los, zodat je met piepende banden wegscheurt. LET OP! Vooral belangrijk, het rubber van de banden moeten achterblijven op het wegdek. Je kunt dit naar eigen inzien een aantal keren en bij verschillende mooie bolides herhalen. Succes! Van dit alles krijgen we trek, we zetten de eend dan ook snel in een parkeergarage en lopen naar de boulevard.

Frankrijk 2013

Frankrijk 2013

We kiezen het restaurant de Manderine, heerlijk gegeten, wel prijzig, maar de serveerster maakt het meer dan goed. Na het eten slenteren we nog even door de haven om een beetje te watertanden op prachtige jachten die aan ons voorbijgaan. Terug in het hotel nemen we nog een slaapmutsje, voordat we onder de wol kruipen.

Zaterdag 11 mei
 
Dit keer ontbijten we in het hotel. Doordat we genoeg tijd hebben nemen we na het ontbijt nog een kop koffie, buiten op het terras. Het is prachtig weer en de hemel is strak blauw. Een mooie dag voor wat actie. Voor vandaag staat er dan ook een mooie activiteit op het programma, we gaan quad rijden. We rekenen onze kamers af en zetten koers naar Chateau Des Demoiselles.

Frankrijk 2013
Omdat we een uur te vroeg zijn, nemen we nog wat artistieke foto’s van ons en de eendjes, met op de achtergrond de enorme wijnvelden waar wij straks als een malle door heen zullen crossen. Onze gids komt het terrein oprijden en zet alle quads op een rij. Een netje en een helm op, nog een uitleg en we kunnen gaan. In de volgorde Adse, Bassie, ik, Bijl en Jochem rijden we achter onze gids aan. Wat een power zit er in zo’n apparaat! We rijden eerst een klein rondje om een te worden met onze quad. Daarna begint het echte werk, de paden zijn hobbelig en we rijden berg op en af met als hoogtepunt acrobatische taferelen door een greppel.

Frankrijk 2013

Frankrijk 2013

IMG 0602

IMG 0605

Frankrijk 2013

Frankrijk 2013

Heerlijk even anderhalf uur helemaal los gaan met zo’n krachtpatser. Na afloop praten we nog wat na met onze gids, voordat we op weg gaan naar onze laatste slaapplaats in Aix. We besluiten de snelweg te nemen, we komen dan ook helemaal doorgewaaid aan in deze prachtige oude studentenstad. Als we door de stad rijden op zoek naar ons hotel, trekken we veel aandacht met de eendjes. Vooral als Adse met piepende banden een rotonde neemt. Het hotel blijkt een statig pand te zijn aan dé weg in het centrum van Aix. Voordat we ons kunnen opfrissen, wacht ons eerst nog een klim van vier hoog naar onze kamers. Voor het hotel komen we na een douche weer samen op het terras. We lopen het centrum in met Jochem als gids. Hij is hier al wat vaker geweest en weet dan ook wel een klein beetje de weg in deze middeleeuwse stad.
Veel tentjes worden om allerlei redenen afgewezen. Vraag me niet waarom, maar uiteindelijk worden we aangetrokken door een restaurant met een plastic koe voor de deur. De tent wordt gerund door groep mannen met voorkeur voor hetzelfde geslacht. Het eten is heerlijk, maar de bediening is echt chaotisch. Na het eten lopen we een gezellige bar in met veel vrouwelijk schoon. Er blijkt zelfs voetbal op te staan. Even resumé, we hebben heel veel vrouwelijk schoon, voetbal en bier. Ik zeg top bar, waarom bestaat deze ultieme combinatie nog niet een Nederland? Jochem en ik zijn ooit met Danker eerder in deze stad geweest en hebben toen een erg mooie tijd gehad in een cocktailbar. We besluiten dan ook de bar te bezoeken met de hoop dat we die tijd weer kunnen herbeleven. Met tussenstop in een prachtige kerk, waar Bassie met iets te veel bombarie vraagt  of dit de cocktailbar al is, belanden we in de cocktailbar.

Frankrijk 2013

Frankrijk 2013

Helaas voor ons zijn er nog weinig bezoekers en na een cocktail gaan we ook weer terug naar de kleine barretjes. In een van de barretjes vragen we aan een paar Franse meiden: “Where is the place to be?”. We worden verwezen naar een grote deur met een paar klerenkasten er naast. Achter de deur blijkt een gave discotheek in een enorme kelder te zitten compleet met DJ en een podium voor de house band. Al snel gaan onze voetjes van de vloer en bewegen wij ons soepel tussen alle Fransen door. Bassie is de eerste die zijn bed gaat opzoeken, Adse volgt iets later en als klap op de vuurpijl laat zelfs Bijl ons in de steek. Wel brengt hij Jochem en mij nog een biertje. Met z’n tweeën blijven we achter terwijl de houseband “Smels like teen spirit” speelt, maar dan met een Frans accent.  Na een uur verlaten wij ook de discotheek op zoek naar een vette hap. Na lang zoeken zitten we uiteindelijk in restaurant met voor ons een bord patat, gehakt met een plak kaas en sperziebonen. Jaaaa sperziebonen, we bestellen een cheeseburger en krijgen dit. Rare jongens toch die Fransen. Met deze maaltijd in onze mik, lopen we rustig terug naar het hotel waar we eindelijk onze ogen kunnen laten rusten.
 
Zondag 12 mei
 
Vanochtend gaan we uiteraard weer op zoek naar een terras in de zon voor een overheerlijk ontbijt. Vlakbij een kleurrijke markt vinden we zo’n terras. Hier kunnen we weer onze tanden in een croissant zetten en wegspoelen met Franse koffie en verse jus. We lopen terug naar het hotel om uit te checken en de bagage op te halen. Deze keer besluiten Bassie, Jochem en ik de te kleine lift te nemen. Is dit niet te zwaar? Nee komt wel goed! Met het geluid van een alarm belanden we op de begane grond. Toch iets te zwaar! Terwijl wij de eendjes weer volladen, laat Adse nog even een boodschap achter. Hij heeft echter een probleem en belt Bassie. Wat blijkt dat het WC papier op is, altijd lastig. Bassie brengt Adse uiteindelijk een nieuwe rol, zodat hij niet iets anders hoeft te gaan gebruiken. De terugweg is erg winderig aangezien we de snelweg moeten nemen en niet de B-wegen.
Mooi op tijd rijden we weer het terrein op van vintageroadtrips.com. We leveren de sleutels weer in. Samen met een taxi rijdt de gezellige Hollandse krullenbol ons naar het vliegveld. Na het inchecken lopen we de Burgerking in om ouderwets te bunkeren. Als laatste en met volle maag stappen wij het vliegtuig in. Starten, stijgen en we vliegen. We vliegen terug naar Nederland.

Tweets

Onlangs gelezen